şükela:  tümü | bugün
35 entry daha
  • herhalde hiç unutulmuyor. neredeyse kırk yıl sonra aklıma geldi o tat şimdi, gayet net.

    anneannemin arka terasından trenlere bakardım. mavi tren, yük treni, banliyö treni. renklerinden tanırdım ve katarlarının uzunluklarından. en uzunları yük trenleriydi, bitmek bilmezlerdi, ağır ağır geçerken. ortancası mavi trendi, hakikaten mavi bir kuşak geçerdi beyaz vagonlarının ortasından enlemesine, en kısaları da beyaz-kırmızı banliyö.

    ellerim balkon demirinde, dalar giderdim trenlere.. daha okula bile gitmeyen bir cüceydim.

    kışsa üşüyene kadar, yazsa anneannem çağırana kadar, orada heykel gibi dururdum, kıpırtısız. sonra içeri girdiğimde, uzun süre balkon demirinin tadı elimde kalırdı. bir şey yerken farkederdim.

    sonra teraslı evden taşındık, trenler uzaklaştı hayatımdan , anneannem gitti. hiçbirini, o garip tadı da hiç unutmadım ben.
307 entry daha
hesabın var mı? giriş yap