şükela:  tümü | bugün
5 entry daha
  • bana ölümü hatırlatır.

    tam uykuyla uyanıklık arasında, uykuya geçiş evresinde bazen durup "işte bir gün, böyle uyuduğumu sanıyorken ölmüş olacağım. belki de öldüğümün farkına varamayacağım bile. etrafımdakiler 'aaa, gitti! aç gözlerini!' diye telaşa kapılmış bir halde ağlayacaklar ama ben asla geri dönemeyeceğim" diye düşünüyorum.

    uykuya dalmak, tam bir "gitme anı" çünkü.

    çok garip... bir saniye önce varken bir saniye sonra yok olacağım.

    içim kararıyor uykum varken -ki kolay kolay uykum gelmez- uykuya dalmak ise bana korkunç bir ruhsal acı veriyor. kendimi bildim bileli böyleyim. bu aylarda bu kötü etki daha da kuvvetleniyor. mevsim değişikliğinden de olabilir, emin değilim. (bkz: bahar aylarında depresif olmak) zaten tipik bir kış insanıyım. gerçi kışın da depresifim, zaten genel mizacım depresif; ama bahar aylarında çok daha kötü hissediyorum.
5 entry daha