şükela:  tümü | bugün
2 entry daha
  • kişisel gelisimin cok katkısı oldugu insan modeli.

    son dort senem kendimi dinleyerek gecti.
    sakin.
    cok fazla kisisel gelisim kitabı okudum bu surecte.
    cok sey ogrendim.

    sinirleri alınmıs mutant gibiyim.
    en panik olayda acayip sogukkanlıyım.
    deli dehset bi ic huzurum var.
    insanların daha buyuk dertleri varda ki gorece en buyuk dertleri de yasadım, hala yasıyorum. ama enseyi karartmıyorum. gun dogdugu muddetce umut var.
    hayat sınavlardan geciriyor. hepsi bu.
    bırakmamak cok onemli.
    ve once kendini, sonra hayatı sevmek.
    sabah yedigin menemenle, ictigin cayın guzelligine inanmak.
    ilk gunaydınının nesesine inanmak.
    kucuk seyler zaten yasam dedigin.
    gorece mutlu, gorece huzurlu, gorece neseli.

    her insanın hayatta bi misyonu varmıs.
    ben eskiden misyonumun yanıma huzunlu gelen insanların neseli ayrılmasına vesile olmak olduguna inanırdım.
    artık daha huzurlu, daha yapıcı, daha ıhlamur kokulu anlamlar yukluyorum kendime.
    dagılmıs insanları toplamak. onarmak. tamir etmek. kavga edenleri, sinirlileri, hırcınları sakinlestirmek. asabileri, dengesizleri huzurlandırmak.

    hemingway ın bi lafı var.
    diyor ki hepimiz kırık dokuguz, ısık o kırıklarımızdan girer.

    insanların guzelligine inanın dostlar.
    hepimizde guzel bi seyler var.

    huzurlu insan kimligimi bırakmak istemiyorum.
    boyle cok mutluyum. gercekten.
    olgun. aklı selim. dusunceli.

    insanlar benzer insanlar birbirini ceker diyorlar.
    bazı acılardan dogru.
    ama bazı acılardan da zıtlıklar denge saglıyor.
    hep nedense hareketli, sinirli, yer yer huysuz, atarlı giderli, caprasık, renkli bi adam var kafamda. en cok benim kollarıma gelince huzur buluyor.
    hayırlısı.... :)