şükela:  tümü | bugün
1941 entry daha
  • lisede ezgi diye bir kızla arkadaş olmuştum.son derece kafa dengi bir kızdı, çok iyi anlaşıyorduk.aramızda seviyeli bir ilişki olduğundan ortamı bok etmemek için aklıma farklı şeyler getirmiyordum.işe de yarıyordu aslında, sorunsuz biçimde devam ediyorduk.derken bir gün bu ezgi bir çocuğa aşık oldu.yalan yok çocuk boylu poslu, yakışıklı bir çocuk ama ezgi nerd tipli bir kız.çocuğa aylarca açılamadı, çok utangaç bir kızdı zaten.her gün ümitsizce ağlıyordu kızcağız.derken bir gün bir mucize yaşandı ve çocuk ezgi'yle konuşmaya başladı, bir süre sonra da çıkmaya başladılar.ezgi dünyanın en mutlu insanıydı artık ama ben kendimi tuhaf hissetmeye başlamıştım.kendime itiraf edemesem de o arkadaşlık boyunca ezgi'yi sever olmuştum.kendimi adım adım geri çekmeye başladım, ezgi başta mutluluğundan fark edemedi benim uzaklaştığımı ama fark edince üstüme gelmeye başladı.ben kaçtım o kovaladı ve sonunda pes ederek (hem kendime, hem ezgi'ye) her şeyi itiraf ettim.çok kırılmıştı ezgi, klasik ben seni arkadaş olarak görüyorum muhabbetinden sonra bir daha konuşmadık.okulda günler eziyete dönüşmüştü, uzaktan uzaktan ezgi'nin mutluluğunu görüp tuhaf oluyordum.sonra ne mi oldu? bir sikim olmadı amk ezgi'yle elemanın efsane ilişkileri oldu, aynı şehirde üniversite kazandılar (ezgi hukuk, eleman makine mühendisliği okudu), okul bitmeye yakın nişanlandılar, bitince de evlendiler zaten, elemanın işi gereği kanada'ya yerleştiler, gayet mutlu bir evlilikleri var şimdi.ben ise aldığım dersle yetindim; kadın erkekle arkadaş olabilir ama erkek kadınla arkadaş olamaz.
184 entry daha