şükela:  tümü | bugün
3 entry daha
  • şu ahir ömrümde bir kez başıma geldi.

    hemen hepsi “ne geldin lan yarram” der gibi baktıkları için insanın suratına bünye alışık değil tabii, “bana mı diyor lan acaba” diye bi afalladım önce. baktım gülümsüyor bir de. hem halimi hatrımı sordu hem gülümsüyor, olacak iş değil lan. anlık şoku atlatıp derdimi söyledim, derman oldu sağolsun. mesai bitimindeki son hastasıydım, saat 5e geliyordu sanırım tam hatırlamıyorum. teşekkür ettim tam kapıdan çıkacam, dayanamadım döndüm sordum; ya hocam biz alışık değiliz bu muameleye, sen nasıl çözdün bu işi?

    önce tecrübelerinden bahsetti, sonra egosu tavan yeni yetme meslektaşlarına giydirdi, en son siyasilere bağladı meseleyi. vay dedim senin daşşaklarına heykel diksek beton yetmez. ordan beraber çıktık rakı balığa gittik. mevzu neydi, nereye geldi hiç bi şey anlamadım. ama güzel bir anı olarak kaldı hep bende. hastanenin önünden geçtikçe uğrayıp hal hatır sorarım, o beni arar ara sıra. çok güzel adamsın zafer hoca! umarım denk gelirsin bu başlığa.

    yeni yetme zırtolara ders olması dileğiyle...polis ile doktor isteyince anlaşılabiliyor, arkadaş olabiliyor-muş.
2 entry daha