şükela:  tümü | bugün
1 entry daha
  • betik

    en yakın arkadaş halini
    bir kurum olduğu için bıraktım
    şimdi ruhun göçebeliğiyle özgür
    köksüz dalların pervasızlığıyla rahat
    ve gece oldu mu bir o kadar yalnızım

    ardını bildim, bir kocaya evet demedim
    ama hep sütsüz kaldı memelerim
    alnı terleyen bir bebeğe benimdir deyip
    avcumun çizgileriyle sevemedim
    ve bazen güvenliği, yastığın ikili terini
    yani işte ocağı her daim tüten bir evliliği de
    saygıyla değil, ama hayalle, yenilgiyle istedim

    şimdi ruhum illa da bulmaya yazgılı
    dibe bucağa kaçışan, körebe kelimeleri
    ne oyalanacak bir yer var yeterince
    ne de konuşmadan durabilirim kendimle
    ve öyle uzağa düştük ki sevgilimle
    bir daha asla bir cümle olamayacağız belli ki
    şimdi eşkiyalarca talan ediliyor bedeni
    ve ruhu ona hükmedemeyecek kadar şaşkın
    bedeni belki onu yeniden doğuracak bir rahim
    esirgeyen, bağışlayan bir baba da olabilirdi
    ama çok vakit var ki, tanımıyor geçmişini

    yani ki şaraba serpeceğim bir ışığım yok
    yareni kalmayan tenim, okşayışlardan yana ıssız
    yaşım desen hep kalçalarıma ekleniyor
    ve karnım hep bomboş, tıpkı ağzımın içi gibi
    bir vakit arasından sözcükler kaçmasın diye
    kenetlediğim dişlerden tel geçsin istiyor hekim
    yinelenip durmak faydasız ya değirmenimde, söyle
    telgrafın telleri, artık beni ona götürebilir mi?

    yaşadığım yeri soracak olursan
    ev derim, yani bir uyku hali

    özlem sezer
20 entry daha