şükela:  tümü | bugün
53 entry daha
  • cin

    tapınırken bulduk kendimizi
    o sonsuz geceye
    gece mi, değil mi bir gece hayaleti belki
    dolaştı durdu bizimle
    bütün gün dolaştı durdu ve
    sindi
    büyülenmekten arta kalan bir bitkinliğe

    sahi, o ölen kimdi.

    ilkel bir acı gibi
    düşüverdi ilk bakış gözlerinden
    kaskatı. ve belirdi sanki yüzünde
    görünürdeki tek şey; daha sonra da olmak
    çıkardı birden şapkasını, çıkardı şapkasını, şapkasını
    şapka mı, değil mi, bir şapka hayaleti mi belki
    bir bira içti ve vurup gitti kapıyı ardından
    yürüdü, geçti, kuru otlar
    yapraklar yıkılan bir caddeyi

    peki, o ölen kimdi.

    tam o sıra bir dolu bardak cin istemiştin sen
    bir dolu bardak cin, öğle üzeri
    damıtılmış gündüzden
    cin, cin!
    seni bir daha kendine gömen, bir daha
    kendine gömdükçe de bir önceki acı yenisinden
    elbette ki güzeldir
    insanın insana verebileceği en değerli şey
    yalnızlıktır.

    cin bitti.

    edip cansever, kirli ağustos
291 entry daha