şükela:  tümü | bugün
10 entry daha
  • filmin bir yerinde yonetmen rolundeki truffaut, biricik alter-egosu jean pierre leaud'yu, filmdeki adiyla alphonse'u karsisina alir. (alphonse, antoine doinel'in de oglunun adidir, hatirlayalim) kalbi kirik alphonse' a soyle der: "bak cocugum, hic kimsenin ozel hayati gulluk gulistanlik degil. senin ve benim gibiler ancak isimizle mutlu oluruz, filmlerimizle."

    truffaut, leaud ile, antoine doinel ile, ama aslinda tam da kendisiyle konusur bu sahnede. huzunludur bence.
9 entry daha