şükela:  tümü | bugün
558 entry daha
  • lisedeyken bir cocuga cok asik olmustum. ama oyle boyle degil. cocuk dahil beni taniyan herkes ona nasil asik oldugumu bilirdi hatta, hic de gizlemedim. ama cocuk beni hicbir zaman begenmedi ve maalesef “frekanslarimizin uyusmadigini” dusundu.

    gel zaman git zaman ben 3 sene bu cocuga yanik gezdim ortalarda. yatip kalkip adini sayikliyordum. bana biri yaklasmaya calissa hemen cocuktan bahsediyordum. her sarkida bu cocuk vardi. hayal falan kuruyordum ya ne gunlerdi. kimseye asik olamayacagima da asiri emindim.

    3 sene sonra ben cesaretimi toplayip bu cocukla tekrar konusmaya karar verdim. neyse biz bulustuk ettik falan. dedim ki tekrar bi denesek olur mu. bu sefer kabul etti ve biz denemeye karar verdik. tabi bu arada o inek tipimden kurtulup insana donmustum suslenmeyi falan ogrenmistim.

    biz basladik konusmaya, flort etmeye. ama bu cocuk benim asik oldugum cocuktan bambaska bir cocuga donusmustu. daha dogrusu ben bu cocugu kafamda oyle bir seye donusturmustum ki buna degil de kafamdaki hayale asik olmustum. olmadi... bu cocuk ne yapsa batti bana, begenmedim hicbir seyini. once bi devam edelim, sonucta bu hayali baslatan da oydu dedim, ama 3 senenin hayalini atamadim icimden. ve ayrildik...

    aslinda kimseye o kadar asik olamayacagima eminken hakliymisim, cunku ben bir cocuga degil bir hayale asik olmusum. ve o cocuk asla olmayan bir cocukmus.

    sonra hayatimin askiyla tanistim tabi, ama o 3 sene yasadigim duygularin masumlugu hicbir seyle kiyaslanamaz.

    biz aslinda birini degil de, bize hissettirdiklerini seviyoruz. ve onu kaybettigimizde cok ama cok uzuluyoruz. kimilerimiz onu ayrilarak kaybediyor, kimileri de benim gibi birleserek kaybediyor... ama gunun sonunda hepimiz benzer duygulari yasiyoruz...
58 entry daha