şükela:  tümü | bugün
30 entry daha
  • dinlemeden duramadığım ldr albümü. hiçbir albümünün ultraviolence’ı geçemeyeceğini sanıyodum ama bu geçti ve sevindim de buna. bu albüm o şaheseri nasıl geçebildi? bu albümde lana del rey çok daha samimi, sözler insana çılgın attırır, kendini aşmış. hope is a dangerous thing mesela bence şiir diye okunur ve en kişisel şarkısı, hatta fazla kişisel bir şarkı. müzikal anlamda da her şey daha samimi, aklıma bol bol nick cave’in birden softlaştığı şaheseri the boatman’s call geldi. ikisi de piyanonanın baskın olduğu günlük niteliğinde kişisel albümler. puan falan veremem ama özellikle california’nın ağzıma sıçtığını söyleyebilirim. muhteşemsin, lana del rey. adın pj harvey’lerle cat power’larla anılmayı hak ediyo.
35 entry daha