159461 entry daha
  • bir saat boyunca, okuldaki kayıt yenileme işlemini neredeyse yaptıramıyordum. "artık tamam!" dedim kendi kendime; "bu sefer yolun sonuna geldik, sanırım."

    son bir tetikleyici yeterli olacak, topyekûn pes etmem için. ve o kadar çok şey eşikte ki, sanırım ister istemez, en azından bir yerlerden patlak vereceğim.

    son bir iki gün içinde, bir söze denk geldim: "insanın iki hayâtı vardır; ikincisi, sâdece bir kere yaşadığını fark ettiğinde başlar." ben, ikinci hayâtıma bundan iki yıl önce başladım. ancak, hastalıklı bir doğum oldu bu; ve o zamândan beri, bir türlü iyileşemiyorum.

    dün gece, arkadaşımla konuşurken, içimden geçenleri söyledim: "eğer ki, iyileşemeyecek kadar hasta hissediyorsa insan ruhunu, belki de kendini öldürmek sâdece bir kendi kendini âzâd etme hâlidir?.."

    ya iyileşmek istiyorum, ya da âzâd olmak... çok şey mi istiyorum, acabâ?

    ve neden, ruhuma dokunması üzere kendimi açmak için çaba gösterdiğim herkes, aksine, kendimi kapatmam için çaba gösteriyor?

    son, ya da başlangıç; gelecek olan her ne ise, onu bekliyorum.
1692 entry daha