şükela:  tümü | bugün
179 entry daha
  • bugün kaç kez bu cümleyi kurdum bilmiyorum. en son masaya kapanıp hüngür hüngür ağlayacaktım. sürekli kendime "tüm bu çabalarım neden?" diye sordum. elimden gelenin fazlasını da yapsam bir şeyleri değiştiremeyeceğimi bilmek beni kahrediyor. işitme yetersizliği olan bir çocuğun kendini anlatabilmek için çırpınması ve benim onu anlayabilmek için kendimi parçalamam. ailesi tarafından umursanmayan, geçimsiz ve iletişimsiz ortamlarda büyüyüp tek başına hayatı tanımaya çalışan çocuklar, ne yaparsam yapayım değişmeyecek aileler, eksik kalan duygular, sevgi yoksunluğu... ve benim ne yaparsam yapayım eksik kaldığım hissi. yüzlerindeki basit bir tebessüm olabiliyorum sadece daha fazlasını nasıl başaracağımı bilmiyorum. bazen yaptığım her şey boş geliyor. bu düzeni sen, tek başına mı değiştirebileceksin diyorum. akademik başarı kanıtı gibi bir kanıtın olmadıktan sonra nereden anlayabilirsin ki başarılı olduğunu diyorum. insan bu değişir elbet ama nasıl değişir, neyle değişir ve sen onu iyi yönde değiştirebildiğini nasıl anlayabilirsin ki? suya yazı yazmak gibi benim yaptığım bu yüzden sürekli soruyorum kendime ben kimim ve burada ne yapıyorum?
125 entry daha