şükela:  tümü | bugün
180 entry daha
  • geçen yıl, yanıldım; şaşırdım okuldaki bayan arkadaşların "gün toplantısı" na dahil oldum. her çağırdıklarında daveti geri çevirmekten yorularak nezaketen bir tanesine bari katılayım diye düşündüm. çaylar, kekler, pastalar derken abartılı şıkır şıkır bir sofra... gündelik yaşamın tüm gereksiz ayrıntıları meğer sadece" kadın günleri" nde konuşuluyormuş. yok efendim evdeki koltukları nasıl silermiş-miş; camları silerken çok yorulmuş- muş. yapılan dedikoduları saymıyorum bile. kimsenin birbirine içten olmayan davranışları da cabası. işte tam o an, üstüme üstüme gelmişti tüm duvarlar. pişmanlıktan kıvranıyordum adeta. "niye geldim ki buraya?" diye. onlar konuştu bense başlıkta geçen soruları sordum kendime. çünkü arkadaşlık anlayışı bundan farklı olmak zorunda insanın.
    en yakın arkadaşım bana gelir, kucağımızda birer kase yemek, öylece salonda, boş boş oturur; koltuğun üstünde saatlerce susabiliriz. susarız ama birbirimizi hep iyi anlarız. işte o an, insan kendine kim olduğunu da orada ne yaptığını da sorma gereği duymaz.
124 entry daha