şükela:  tümü | bugün
  • ergen bünyenin ayıpmış gibi algıladığı, aslında ayıp olmayan şeylerdir bunlar. çocuklukta da yaşanır benzerleri.

    sebebi, hayat tecrübesinin azlığıdır. bir yetişkin için gayet sıradan olan şeyler, ergenlikte utanç kaynağıdır.

    kendimden örnekler:
    annemle alışverişe çıkmaktan ölesiye utanırdım.
    hele ki pazara gitmek, elde domates poşetiyle dolaşmak ölüm demekti.
    amcamın arabası kötüydü, binmeye utanırdım.
    misafirlerin yanına girmeye utanırdım.
    insanların yanında yemek yemeye utanırdım.
  • (bkz: ereksiyon)
  • tv'de sevişme öpüşme sahnesi.

    gerçi hala aileden biri varsa hala etrafa falan bakıyorum :/
  • (bkz: ergenekon)
  • (bkz: burun)
    (bkz: sivilce)
    (bkz: ses çatlaması)
    (bkz: saç)
    (bkz: diş)
    (bkz: boy)
    (bkz: aşık olmak)
    (bkz: böyle gider)

    ergendik işte lan. varoluşa dair her şeyden utanırdık.
  • birini sevmekten utanırdım.
  • prezervatif satın almak. o zaman öyle marketten alıp, otomatik kasadan geçirip kimsenin ruhu duymadan çıkıp gitmek gibi bir rahatlık yoktu. sike sike eczaneye gidip istiyordun, eczacı arkadan veriyordu.
    eczaneden almak mecburiyetinde kalsam hala biraz utanırım.

    edit: #63221543 - (bkz: nasıl aids oldum)

    bu arada tabii ki seks için alan şanslı azınlıktan değildik. öyle çükümüze takıp, kurcalayıp nasıl bir şeymiş görmek için alıyorduk ara ara.
  • ayakkabı ve çorapla ilgili takıntılardı bunlar benim için. sebebini bilmeme rağmen aşamamıştım yıllarca. ilkokul yıllarında memur çocuğu olmaktan kaynaklı bir yokluk vardı hayatımızda. uzun bir dönem okula yırtık spor ayakkabı ve zaman zaman da dizi delik pantalonla gitmişliğim vardı.

    okulu bilgi yarışmasında temsil edeceklerin tespiti için yapılan sınavda birinci olunca müdür sabah sırasında anonsunu yapmış ve beni o halimle taktim etmişti. öğretmenime çıkmak istemediğimi yalvarırcasına söylememe rağmen tüm okulun önüne yüksekçe bir yere çıktım kıpkırmızı, baş öne eğik. bu sebepten sanırım ayakkabı ve çorabımı, bir sorun olmamasına rağmen, insanların görmesi meselesi lise sonuna kadar hayatımda utançla takıntı arası bir sorun olmuştur.