şükela:  tümü | bugün
  • umulmadik bir anda (bkz: temizlik) elinize unuttugunuz bir fotograf gecer, yada efkarlisinizdir yapacak daha iyi birseyiniz yoktur, eski fotograflara bakarsiniz; her zamanki gibi once "offf ben bunu nasi giyiyormusum, ya da saca bak" dusunceleri esliginde fotografin cekildigi ani hatirlar; zamanin ne kadar cabuk gectigini dusunur, uzulursunuz. eger fotograftaki sahisla artik o kadar sik gorusulmuyorsa o sahis aranabilir, yaptigi gotlukler dusunulur, ya da sadece anilir. ama insani bir huzun kaplar, yaslanma dusuncesinden degil, zamanin cabuk gecmesinden olabilir. (ikisi ayni seymi acaba?) bir sure dusunceye dalinir, sacma sapan alakasiz seyler dusunulur, ama genelde eski fotograflara bakmak mutluluk getirmez, nedendir bilinmez. ayrica eger bu bir aile fotografiysa muhtemelen anne-baba gulmemektedir, bu sefer bunu dusunmeye baslarsiniz, "ama neden boyleydi soyleydi hedeydi hodoydu, o zaman ne salaktim, anlamazdim, anne/babamin yerinde boyle olsam soyle olurdu vs... sonra anne-babaya acinabilinir. onlarin hic bir zaman cok mutlu olmadigini ve bir hayatin bosa gectigini de dusunebilirsiniz; burdan kendi hayatiniza gecer, daha da dusunur, sonra "ben napiyorum ya hodo yapmam lazimdi bak napiorm" diyip direk baska seyler yaparak bu durumla yuzlesmekten kacarsiniz... (bkz: dusun zinciri) (bkz: acaba ben manyak miyim)
  • hatirlamak isteme ihtiyaci. ben eskiden nasildim sorusuna cevap arama. bu fotografta nasil bu kadar guzel guldum, o zaman yanimda olan insanlar niye yanimdaydi, ne istiyordum ben, ben kimdim o zamanlar. o zaman o adamla nasil o kadar mutlu oldum, o elbiseyi giyerken ve aynada test ederken kafamdan neler geciyordu. biraz da ben simdi nerdeyim, simdiyi niye seviyorum ya da sevmiyorum, 1 yil sonra nerde ve neyi seviyor olacagim sorularina yanit bulma cabasi...
  • elde olan belgelerle dahi yaşanmış anlara inanamamaktır.
  • zaman zaman alınması gereken bir sınav. o anın duyarlılığından sıyrılmış vaziyette neydim ne oldum sorusunun cevabı verilir (mi acaba..). o an ı ne kadar aşabildiğimizin göstergesi olacak verdiğimiz tepkiler. fotoğraflar da modalar gibi değişkendir; çoğu insan da öyledir. oradaydık ve şimdi buradayız, denir. eski fotoğraflar, özellikle onu da yaptık bunu da yaptık oh ne ala gezdik temalı ise komik gelir. geçmişin muhasebesi dökülür önümüze. ne kadar boşmuş ve ne kadar hoşmuş denir... eğer denebilirse zaten sınavı geçmişizdir...
  • yaşanmış onca hatıranın sanki dünmüş gibi gözünün önünde canlanmasını sağlayıp, zaman makinesiyle yolculuk yapabiliyormuşcasına o ana geri döndüğünü hissetiren, hiç öyle sanmadığın halde her şeyin ne kadar hızlı geçtiğini, o fotograflardaki insanı/insanları belki de yitirdiğini, kaybettiğini bir kez daha idrak ettiren ama hala içinde canlı tutman gereken şeyler olduğunu sana gösteren, iç hesaplaşmalarınla birlikte, buruk gülümsemelerle geçmişe/ geçmişine bakmak.

    neydik ne olduk, ne olacağız...
  • belli araliklarla yapildiginda bir nevi terapi görevi gören hadise. genelde çok hüzünlenmek veya asiri gülmek gibi iki uç nokta arasinda gidip gelmenizi saglar. ne kadar çirkinmisim(gülmek), ne kadar gençmisim(hüzün), dislere bak(gülmek), gözlere bak(hüzün), o gün amma saçmalamistik(gülmek), o gün ayrilmistik(hüzün)...
    güzel hos duygulara, en azindan nahos bile olsa duygulara gark eder insani. o da yeter zaten. bütün gün bilgisayar basinda is yapip, is insanlariyla robotlasip, aksam duygulari alinmis sekilde basari ve yasam hirsiyla doluyken eve gelip annenizi terslerken bile sizi bir anda yumusatabilir eski fotograflara bakmak.
  • anıların resmi geçidini izlemektir.
  • saçma sapan nedenlerle artık görüşülmeyen kişilerin da yer aldığı fotoğraflara bakıldığında "neydik, ne olduk" , "demek kii değmezmiş" vb. düşünce balonlarının oluşması kaçınılmazdır.
  • oha ne kadar sismanmisim, cirkinmisim, salak gorunuomusum, guzelmisim (nadirdir) denmesine sebep olan durum. eski fotograftaki kıyafetler toz bezi olmustur, 'oha ben bunu burda nası giymisim' dersiniz...
    (bzk: eee)
  • yillarin nasil gectigini, yuzdeki mutlu ifadelerin zamanla nasil yok oldugunu, kaygilarin buyuyerek arttigini, hayatin artik dune gore daha da kisaldigini insanogluna anlatan, hatirlatan, aklina dusuren eylem...