şükela:  tümü | bugün
  • çok özledim çok! dışardan geldiğim kıyafetlerle koltuga uzanmayı , ordu seklinde arkadaslarımla buluştugumda hepsini tek tek öpüp sarılmayı, dısarda yemek yemeyi , sahilde yüyümeyi koşmayı , her sabah ofise gitmek için 6 da uyanıp arabaya atlamayı , sabahın köründe köprüden geçerken camları açıp derin bi nefes almayı , ofiste kimse gelmeden içtiğim o bir fincan kahveyi , toplantılarda geyiklerden bunalıp telefonla oynamayı,vasıfsız oldugunu düşündüğüm bazı arkadasların saçma tavırlarına içten içe acımayı ve sordugu salakca sorulara mantıklı cevap aramayı ve o anda odadakı en samimi çalışma arkadasımla göz göze gelip telapati kurmayı , öz-le-dim!

    babamı da çok ozledim ! genclik yıllarımı da özledim! anne ve babamla paylaştıgım zamanlarımı da özeldim. bugune şükürler olsun ama keşke ara sıra geçmişe dönebilme ve orada bıraktıklarıma sımsıkı bir sarılıp kokularını taa ciğerlerime kadar çekip tekrar bugune geri dönebilme sansım olsa.bazen özlemden burnumun direği sızlıyor yahu.neyse bugunluk ozlem kotamı doldurdum sanırım.