şükela:  tümü | bugün
  • arar buluruz

    artık insanların ülkenin göbeğinde patlayan bombaları ve yaşamını yitirenleri kanıksandığı bir çağdayız. tüm bunlara rağmen ben herkesin ülkeyi mutlu ve huzurlu olarak hatırladığı bir imge, müzik, fotoğraf, video olduğunu düşünüyorum. benimkisi linkteki şarkı mesela.

    anadolu lisesi sınavının gerçekten bir amacı olduğu zamanlardaki kazandığım sınav, esnaf mahallesi kültürüyle yaşadığımız dönem, artık manşette terör yerine ab fasıllarının konuşulduğu dönemler, almanyadaki akrabaların yanına daha kolay gidebileceğiz umutları, ilhan mansızın golü..... işte hep bunları hatırlatıyor bu şarkı.

    edit1:bazıları yok öyle bir türkiye yazmış, kimisi sadece çocukluk vs.. hep üzüldüm bu mırınkırın yapanlara, ne kadar zorluk çekmiş olsalar da içlerindeki masumiyet ve umutları ölmüş olanlara. hiç yaşamamışlar gibi havasını, toprağını şu memleketin. nasıl da yadırgayıp hor görüyorlar... kimisine az kimisine de çok üzüldüm. bir güzel anısı dahi yok şu ülkeye dair.

    edit2: klibi izledim de arif yine kendini yüzüstü yere bırakmış.
  • milli takımın maçlarını seyrederkenki heyecanımı unutamıyorum. o günlerde milli maçlarda tekbir getirilmezdi.

    not: konu yalnızca futbol değil, konu bir halkın birliktelik duygusu. bir arada yaşamak, bir kader ve tarih birlikteliği, üzüntüde ve sevinçte ortaklaşmak.

    (bkz: ak parti iktidarda olduğu sürece huzur gelmeyecek)
  • bunu diyeceğim hiç aklıma gelmezdi ama,

    (bkz: turgut özal)
  • hükümetin basının üzerinde değil, basının hükümet üzerinde bir otorite olabilmesi. hayal oldu.
  • kapı önlerinde öpüşen çiftler. cidden bir ara istanbul sokaklarında yaygınlardı hem de varoş dediğimiz yerlerde . cık cıklayarak ayıplayan teyzeler çok olsa da şimdi ki gibi kimse öpüşen sevgili gördüğünde uzaylı görmüş gibi davranıp ciddi ciddi müdahale etmiyordu.
  • (bkz: trt'deki seçim programları)
    (bkz: siyaset meydanı)

    parti liderleri bir araya gelir, gayet saygılı bir üslupla, ülke meselelerini tartışırlardı. liderlerin karşı karşı gelme cesaretleri vardı. mertlik vardı. trt o günlerde bir partinin babasının çiftliği değildi. halkın yayın alma organıydı. herkes aldığı bilgiye güvenirdi. birçok önemli gazeteci de bu kurumda yetişmişti.
  • (bkz: barış manço)

    ışin garip yanı barış manço öldüğünde 3 yaşındaydım yani hayal meyal belki hatirliyorum o da öldüğü haberidir. bi iki şarkısı dışında da çok sevmem ama başlığı görür görmez aklıma barış manço geldi.
  • (bkz: yerli malı haftası)

    doğrusu baya çocuksuydu, o zamanlar neoliberal bir kültürle zehirlenmediğimiz için herkese makul geliyordu.
  • ana gündem bulunamadığından sadece sağlık, geyik, beslenme haberleri olan ana haber bültenleri.