şükela:  tümü | bugün
  • eskisi kadar özlemiyorum seni,
    git gide daha da artıyor.
    tam unutmaya başladığım anlarda
    beraber geçtiğimiz yolları
    oturduğumuz bankları gördüğüm gibi
    gözlerim dolar.
    ağlayamam da doya doya
    yanımda olsan yeterdi aslında ellerini tutamasam da
    gözlerine bakmak yüzünde biraz olsun tebessüm görebilmek yeterdi..
  • eskisi kadar özlemiyorum seni
    boşluk?
    boşlukları bir kenara bıraktım
    dalmıyorum artık eskisi kadar
    güldüğüm anlarda sesim
    bir bıçak gibi saplanmıyor artık
    içime en derine
    çünkü gülmeye devam edebiliyorum
    insan yaşıyormuş
    en azından öyleymiş
    insan nefes aldığını çok geç fark ediyormuş
    yaşamıyorum derken bile
    şimdi bir ünlem iyi giderdi buraya ama boşver
    zaten eskisi kadar özlemiyorum seni
    kabul arasıra aklıma geldiğin oluyor
    ne zaman bir sigara yaksam
    ne zaman bir bardak çay içsem
    ama alıştım artık
    çünkü bunları yapmadığım bir zaman dilimi yok
    tek yaptığım sigarayı ve çayı içmek
    en sevdiğim üçlü biziz
    yanlış anladın
    çay sigara ve ben
    ama sen yine de şiir de geç bunları
    aklımda hep aynı soru
    dönüp duruyor göç edenler gibi
    ben ne yapıyorum
    diyor kendim, kendime
    uzatsam çok uzun bir şiir olur bu
    olur olur
    insan acılarını uzatırsa
    kimse almak istemiyor
    herkesin yeterince acısı var
    o yüzden uzatmıyorum
    eskisi kadar özlemiyorum seni
    çünkü eskiden çok az özlüyormuşum seni
    artık eskisinden daha çok özlüyorum seni.
  • eskisi kadar özlemiyorum seni,
    ve ağlamıyorum olduk olmadık zamanlarda.
    adının geçtiği cümlelerde, gözlerim dolmuyor.
    yokluğunun takvimini tutmuyorum artık.
    biraz yorgunum.
    biraz kırgın.
    biraz da kirletti sensizlik beni!
    nasıl iyi olunur henüz öğrenemedim ama
    “iyiyimler” yamaladım dilime.
    tedirginim aslında, seni unutuyor olmak,
    hafızamı milyon kez zorlamama rağmen yüzünü hatırlayamamak korkutuyor beni.
    gel diye beklemiyorum artık,
    hatta istemiyorum gelmeni.
    nasıl olduğun konusunda ufacık bir merak yok içimde.
    arasıra geliyorsun aklıma, banane diyorum.
    benim derdim yeter bana banane!
    alıştım mı yokluğuna?
    vaz mı geçiyorum, varlığından?
    tedirginim aslında,
    ya başkasını seversem?
    inan o zaman seni hayatım boyunca affetmem.

    bir özdemir asaf şiiridir.
  • özdemir asaf'ın bıçaklayan şiiri. kan sızıyor kalbimden mideme. eskisi kadar özlemiyorum seni eğer inanırsan.
  • edebiyata ayıp etmiş gibi olacağım lakin, bunu yapmak zorundayım:

    eskisi gibi özlemiyorum artık seni bilinçaltı temizliği yaptırdım, unuttum. ehehe.
  • "eskisi kadar özlemiyorum seni,
    ve ağlamıyorum olduk olmadık zamanlarda.
    adının geçtiği cümlelerde, gözlerim dolmuyor.
    yokluğunun takvimini tutmuyorum artık.
    biraz yorgunum.
    biraz kırgın.
    biraz da kirletti sensizlik beni!
    nasıl iyi olunur henüz öğrenemedim ama
    “iyiyimler” yamaladım dilime.
    tedirginim aslında, seni unutuyor olmak,
    hafızamı milyon kez zorlamama rağmen yüzünü hatırlayamamak korkutuyor beni.
    gel diye beklemiyorum artık,
    hatta istemiyorum gelmeni.
    nasıl olduğun konusunda ufacık bir merak yok içimde.
    arasıra geliyorsun aklıma, banane diyorum.
    benim derdim yeter bana banane!
    alıştım mı yokluğuna?
    vaz mı geçiyorum, varlığından?
    tedirginim aslında,
    ya başkasını seversem?
    inan o zaman seni hayatım boyunca affetmem..." özdemir asaf

    özdemir asaf şiiri olup olmadığımdan emin olamadığım şiir. bütün şiirlerini okumadım ama çoğunu okudum. "özlemiyorum" değil "özlemeyorum" der mesela, "diyorum" demez "deyorum" der. ünlü daralması yoktur onun kullandığı fiil mastarları çekimlenirken.

    yukardaki şiiri de internette buldum. özdemir asaf'ın şiirlerine göre biraz uzun, onun kısacık iki-dört dizelik şiirlerine göre biçimsiz geldi.

    bilemedim.
  • özdemir asaf'ın yangınıma körükle daldığı şiir.
    özlemiyorum tabii.