aynı isimdeki diğer başlıklar:
şükela:  tümü | bugün soru sor
430 entry daha
  • zaman zaman hangi evimin evim oldugunu, bazen cok seyahat ederken, valiz degistirmeye ugradigim bir yer oldugunu dusunurum. 2004'te baslayan maceramdan beri her ankara-izmir-ankara seyahatimde evime geldigim icin mutlu olurum. ızmirdeki evime geldigim icin, ankaradaki evime dondugum icin.
    amma ve lakin ne zaman aile evime gelsem hastalaniyorum, bu hic sasmiyor. yaz kis. sanirim sana bakacak bir anne ve baba olmasi "sonunda durabilirim sonunda hasta olabilirim dunyanin sonu degil." demek gibi hissediliyor vucudum tarafindan. ankarada hastalandigimda gunde tek ogunu zorla yemem, tum gun yatmam, aglamam vs gibi seyler olurken burda annem ustumu ortuyor, babam meyve veriyor. bir nevi emniyet subabi burasi. mis gibi. ılk iki gun full hastayim evde, sonra alisiyorum. geciyor. nasil cilgin bir sistem ya. ama minnettarim. cok uzun sursun, omrum boyu bunu yasayayim istiyorum. ben cocugum ya, bana bakacaklar tabiki. bu luks icin hayatini verebilecek insanlar taniyorum ve cok sansliyim. canim evlerim. canim hayatim.
1 entry daha