şükela:  tümü | bugün
  • eminim vardır böyle bir durum.

    ev telefonu ile bir yakınınızı ararsınız. bu uzun zamandır sizin için bir ilk olmuştur tabi. o an telefonla konuşurken gözünüz televizyonun üstündeki danteli arar, kömür sobası sanki hala oradadır. duvarda hala bruce lee, elvis presley, metallica posterleri vardır sanki.

    bu garip duyguyu belki de şöyle tanımlayabiliriz;

    ev telefonu ile konuşmayı 2000'den sonra bıraktık. zihin en son o yılları kaydetti ve; ev telefonunu her elimize aldığımızda zihin, seni o yıllara geri götürüyor, bütün anıları gözünde canlandırıyor.
  • o tozlanmış ahizeyi kaldırıp kulağına götürdüğünde duyduğun hat sesi, numara tuşlamanın verdiği keyif, yeni bir numara çevireceksen ahize bölümündeki tuşa basmak ve numarayı hatırlayana kadar basılı tutmak. bir şeyleri hızlıca tüketip bitirmediğimiz günlerdi.