şükela:  tümü | bugün
  • sayımcılar gelecek diye pazar günü evden çıkılmazdı. bazen donla pijamayla karşıladığımız kahvaltıya denk geldikleri zamanlar bile oldu. ne güzeldi yaa o eski günler. bi keresinde sayım için gelen kadın cep telefonunu bizim evde şarj etmişti tabi o zamanlar bu kadar yaygın telefon kullanımı yok. o ay elektrik faturamız accık fazla gelince suçu kadına atmıştık. çok özlüyorum son zamanlarda eskiyi. yaş 30 oldu. bi şarkı çaldığında ne bileyim sabah işe giderken bişey oluyor ve o günlere dönmek istiyorum babalı günlerime.
  • herkes evine davet eder bir şeyler ikram ederdi memurlara. şu anda bu uygulama yapılsa insanlardaki hor görme, eve almama ve kibirden yapılamazdı muhtemelen.

    tanım: gerçek sevgiyi, misafirperverliği ve insanların içindeki temiz duyguları görmüş nesildir.
  • kendim de sayım memuru olarak evlere gitmiştim. sayım için her ziyaret ettiğimiz evde çaylar, börekler, çörekler, tatlılar havada uçuşuyordu, hemen aileden biri gelmiş gibi benimsiyor, hürmet ediyorlardı. şimdi olsa kapıdan giremezsin bile haklı olarak, kimse evine almak istemez.
  • guzel gunlerdi.
  • yanılmıyorsam 2007 ya da 2008'de gelmişlerdi en son. sonra teknolojinin gelişmesi ile gerek kalmadı galiba. ya da bana gelmeyi bıraktılar kesin yaşıyordur bu +1 yazın diye.
    edit: en son nüfus sayımı 2000 yılında yapılmış, 2007'de olan adres kaydıymış. sağolsun efsane nesilden onlarca kişi hatırlattı.
  • o da bişey mi? nüfus sayımına bile gitmişliğim var.
    (bkz: sokağa çıkma yasağı)
  • nüfus sayımından sonra sokağa çıkıp tüm mahallece oyunlar oynadığımız unutulmaz günlerdi.
  • boş caddelerde top koşturmak, çok seviyordum.
  • memur gelene kadar çıkmak yasaktı. gelip biran önce gitmesini bekliyordum. adam gözüme bakıp tamam tamam gidiyorum hadi sende top oynamaya çık demişti :d