şükela:  tümü | bugün
  • çocuk vardı onların psikolojisini düşünmem gerekirdi, yok şimdiki aklım olsa evlenmezdim diyenler...

    ee o zaman gelin şöyle dostlar, evli arkadaşlar bekarların yaptıkları neleri yapamıyor bir bakalım eşinin haberi olmadan :
    (bkz: arkadaşlarla takılıp maç izleyemezsin)
    (bkz: gece 10/11den sonra eve gelmek zordur)
    (bkz: kafana göre istediğin arkadaşla buluşamazsın)
    (bkz: istediğin kadınla/adamla sevişemezsin tek kadın/erkeğe mahkumsundur)
    (bkz: mutsuz olsan da güçlü olmak zorundasındır)
    (bkz: market alışverişi yapmadan bekar evi gibi dönemezsin)
    (bkz: eşine varsa çocuklarına karşı sorumluluk sahibi olmalısındır.)
    (bkz: gece 3 te çocuğun hastalandığında napacağım şimdi diye kaygılanırsın)
    (bkz: yemek yapmak hatta aynı saatte yemek zorundasındır)
    (bkz: bazen tv'da istemediğin dizileri izlemek zorundasındır)
    liste daha uzar da gider

    kısacası sorumluluk artar, hayat kısıtlanır, özgürlük yok denecek kadar azdır peki ya bekarlar:

    (bkz: üsteliklerin hepsini hesap vermeden yapma+ sınırsız sorumsuzluk)

    amaaa...

    sonra yaş 30lara 40lara 50lere gelir, bar köşelerinde halil sezai tarzı takılışlar,
    tatile kimle çıkacağım olayı,
    aniden gelen sevdiğini koklama hissi, gripten kalkamayınca biri gelse de bana ıhlamur yapsa duygusu,
    ard arda gelen anne baba ölümleri, ceketinin omzundan tozunu alan kadının olmayışı o kadar koyar ki insana.
    yalnızlığı damarlarına kadar hissedersin

    şimdi retro kafayı yaşayan 20-30 yaş arası sorumsuz tayfa .
    hayatı uzun vadeli görün evlilik güzeldir,
    siz bakmayın kimselere.
    1+1 evde yaşayıp kedilerini sevenlerin hepsi evlilerden daha mutsuz.

    not :psikologsporluyum
  • yazının anafikri; her ne kadar yüklenilen sorumluluklar ve bekarlara oranla kısıtlanan zevkler olsa da, özellikle ileriki yaşlarda ve zor zamanlarda yalnız kalmamak adına, mantıklı olan evlenmektir. buraya kadar sorun olmasa da, bu içerik , başlıkta denileni tam olarak yansıtmamıştır.

    not: psikoloğum, takım tutmuyorum. *
  • uyanınca sona ermeyen kabus.