şükela:  tümü | bugün
  • genelde, orta halli ya da o seviyenin hemen altındaki kişilerin aslında fakir olduklarını anladıkları anlardır.

    mesela, lüks bir otelde banyo sonrası:
    + ya kanki, o tertemiz mis gibi havluyu yere sen mi attın ? oraya astım, temiz o kullanırız daha..
    - canım o ayak havlusu...
    + hmm. tamam.
  • kimilerine gore tam iki gundur havyar yiyememek olurken, kimilerine gore de bir kuru ekmegi alip eve gidemedigin andir. boyle bir ulkede yasıyorsanız, gelir seviyeniz ne olursa olsun bunu hissedebilirsiniz. gelir dagilimindaki adaletsizlikle ilgili bir durum olmasından kaynaklanir.
  • egitimin istenildigi gibi alinamadigi;
    kisinin kendine yaptigi yatirimin vasatin altinda bile olamadigi;
    iq'su 50 olan bir sinif arkadasinin, parasiyla kaptigi kariyere sahit olundugunda

    yasadigimiz anlardir .. sadece fakirlik anlasilmaz; dunya icin de bir dertlenir pek bir melankolik oluverir insan bu anlarda.. biri digerini tetikler..
  • otobüs durağında abiyle otobüs beklerken oluşabilen andır. önümüzden bir m3* geçer. gözden kaybolana kadar incelenir.

    +abi biz fakiriz di mi?
    -evet gio, üzülme ama otobüs biletimiz var. *
    +bi git ya!
    -peki.
  • (bkz: sozlukte fakir edebiyati yapmak)
    sanırım kendi başarısızlığını fakir olmaya bağlarken, başkasının başarısını da parası olmasına borçlu olmasının muhabbetinin yapıldığı an.
  • sevdiceğin yurtdışı planlarını gerçekleştirmek için havaalanında bulunduğu ve sizin sadece arkasından el salladığınız an.
  • komşunun çocuğunun bir muzu uc ısırıkta yiyip, ikinciye geçtiğinin görüldüğü andır.ulan ben bitmesin de sonra kuzeni kıskandırıyım diye... lan neyse...işte oyledir.
  • öğrencilik zamanında cepte beş kuruş kalmadığından eve ulaşmak için kilometrelerce yürümek zorunda kalındığının anlaşıldığı andır.
  • evde sular kesikken 5 litresi 2 milyona alınmış suyun nerdeyse yarısını klozete dökerken iç acıması hissedildiği bi zamandır bu.
  • öğrencilik dönemlerinde haftasonları kendisini gösteren anlardır.
    - selam abi..yarın sinemaya gidelim diyoruz elemanlarla, 8 gibi... öncesinde bi yemek yeriz..
    - (cepte var 20 milyon, en az 1 hafta daha idare etmem lazım, pederden para istesem bi ton trip, otobüs gidiş dönüş, 10 sinema...bu yemek te nerden çıktı amnskim..ya yemekten ya sinemadan vazgeçmek lazım..) nerde yicez abi?
    - bi kebabçıda yeriz..
    - (ulan fast food dönerci olsa iyiydi..neyse yapcak bişi yok yemeği satalım bari..) ya benim kuzen yemeğe çağırdı da ben yemeği yiyip öyle buluşurum sizle 8'e doğru..
    evde küfüredilerek yenilen makarna..bi ton vicdan azabıyla izlenilen film..bi de kötü çıkarsa bünyeyi kaplayan sıkıntı..
    - abi sinema olayı nedir ya..gül gibi alırız yoldan vcd..böyle evde toplanırız falan daha güzel olmaz mı samimi bi ortam falan?