şükela:  tümü | bugün
  • ara sıra aynaya bakıldığında değil de, entry'lere, post'lara bakıldığında olandır. kimsenin girmediği başlıklara entry'ler, kimsenin dinlemediği şeylere postlar. sonra da dışlanmışlıktan bilmem neden şikayet ediyorum.
  • bence diğer insanlar bir tuhaf.
  • garip değil de kötü biri sanıldığımı fark ediyorum bu aralar. sonra kendimi sorguluyorum. bence fazla iyiyim. o yüzden "bi numara var bu hatunda, bu kadar iyi olunamaz, sinsi g*tveren" filan deyip sevmiyorlar zannımca. belki bu beni garip biri de yapabilir. bilemedim.
  • bu kodugumun dunyasinin bir yerlerinde muhakkak birileri sizinle ayni zevkleri paylasiyordur. bu beni kimse anlamiyor muhabbetleri internetin kesfiyle son buldu

    ankarali turgut bile sevenler grup kurmus dusun artik
  • ben bunu fark ettiğimde ilkokul 5. sınıftaydım. orta okulda garipseniyordum, lisede ise garipliğim tavan yapmıştı. üniversite ve sonrasında ise durumu kabullenip ayrık otu gibi yaşamaya başladım. farkındalıkla aydınlandıktan sonra bir bok olmuyor. garip garip yaşıyorsunuz işte.
  • genelde farkında olduğum durum. ancak başkaları söyleyince biraz daha garip oluyor.
  • he amk hepiniz farklısınız
    tabi yerseniz
  • 6 yaşındaydım farkettiğimde.

    10 yaşımda bunun kötü bir şey olduğuna hükmettim.

    16 ımda garip olanın ben değil dünyanın geri kalanı olduğuna nerdeyse emindim.

    26 ımda garip biri olmanın nimetlerinden sonuna kadar yararlanıyordum.

    36 ımda farkettim ki aslında garip insanlar hayat piramidinin ya en tepesinde ya en dibinde. ortası yok

    42 oldum sanırım. bugün sorarsanız:

    garip olmak bir tercih mi anın, durumun, hayatın, yaşamın veya kaderin bir hediyesi/ laneti mi hala bilmiyorum.

    ama öğreneceğim.
  • karşı tarafın genellikle eziklik olarak değerlendirdiği farklardır.
  • hiç bir arkadaşı arama gereği hissetmemek.

    amk yalnuzlığı o kadar esir almış ki beni her şeyi düşünmek zorundayım yardım almadan işimi yapabilmek için, her şeyi önce ve sonrasını kurgulamak zorundayım.
    bakıyorum arkadaşlık bağları kuvvetli olanlara bazı şeyleri birlik olup yapıyorlar.
    mesela birinin arabası karda mı kaldı, hep birlik olup itiyorlar arabayı ben se o duruma gelmemek için aracın çıkamama ihtimali olan yerlere park etmiyorum.

    yani illaki birilerine ihtiyaç duyuyor insan ama ben bunu en aza indirgeyen biriyim. o kadar uzun zamandır çoğu şeyi tek yapıyorum ki bu yüzden kendi mi güçlü de hissediyorum.

    çoğu şeyi kendim başarmaya çalıştığım ve bazen zor da olsa başardığım için gitgide bir çevreye olan ihtiyacım azalıyor.

    belli yaşanmışlıklardan sonra aramadığım ihmal ettiğim o kadar insan var ki büyük ihtimal sorsan hepsi bana vefasız der. arama gereği duymuyorum, uzun süre görüşmediğim biriyle de görüşmek bana o kadar zor geliyor ki bir mesaj bile atmak bir meraba bile demek.

    yalnızlık uyuşturucu gibi, bir süre sonra hayatınıza başkalarını sokmak istemiyorsunuz.
    aman olursa da olmazsa da moduna girebiliyorsunuz bi kız için.
    kızın gönlünün olduğunu bile bile herhangi bir çalışmanın olmaması ne demektir. halbu ki ben de istediğim halde.