şükela:  tümü | bugün
  • sebepsizce çok mutlu ailelerin yaşadığını düşünürüm ben hep.
  • bu kedi köpek hep yürüyo nereye gidiyo aq bunlar ile aynı merakı yaratan evlerdir.
  • genellikle güzel evlerdir, sıcak mutlu yuva hissi verirler
  • sarı ışık yanıyorsa mutlu olduklarını düşünürüm...
  • çok geç saatlerde ışıkları yanıyorsa "kim bilir dertleri ne, belki de hastaları var" diye düşündüren evlerdir. bir de o rahatsız koltukta uyumaya çalışırken o evlerden birinde rahat bir yatakta uyuyor olmayı dileyebilirsiniz.
  • bu tarz evleri hep görürüm çocukluğumdan beri .
    çocuk aklı işte aklıma hep "bu evdekiler bakkala nasıl gidiyorlar acaba ?" sorusu gelirdi
    "herhalde arabayla gidiyorlardır " diye iç sesim ile cevap verirdim.
    aradan yıllar geçti
    hala bu tarz ev görsem aynı soruyu sorup aynı cevabı veriyorum
  • uyuduğum için göremediğim evlerdir .
  • küçükken okuduğum kitaplara konu olan hikayeler yaşanıyormuş gibi hissederim hep. sobada kestane yapan mutlu bir aile gelir gözümün önüne. yanlarından geçtikçe içimi huzur kaplar. kim bilir bu evde yaşayanların hayatları ne türlüdür diye merak ederim. iyi ki varlar. umutsuzluğuma küçük de olsa derman olmuşluğu çoktur bu evlerin, yolculuklar esnasında. bir gün misafir olmayı çok isterim.
  • çook hüzün veren ,
    insana kendine acıma,
    dünyaya yabancılaşma
    ve bilinmeze gitme hissi veren
    evlerdir.
    hele bir de uzaklarda
    köpekler havlıyorsa
    mevsim kışsa....
  • aklıma babamla yaşadığım otobüs yolculuğunu getirir:
    gözler doludur babamın...üniversite ve yurda kayıt yapılmış memlekete geri dönülmektedir.
    -yanan ev ışıklarına her baktığında baba evini özleyeceksin. sıcacık aile ortamını...çocukluğunu...
    şimdi orda olsaydım anne ve babamla aynı sofrada yemek yeseydim diyeceksin...
    demişti...
    hiç unutamam o sözlerini, her otobüs camından gece vakti evlere baktığımda aklıma gelir dolan gözleri...
    (bkz: ah babam sağ olsaydı)