şükela:  tümü | bugün
  • genelde aksaray-niğde civarındaki bozkırlarda görülür bu evlerden. bahçesinde mutlaka uzun kavak ağaçları vardır. içeridekiler kimdir, nedir, mutlu mudur sorularını sorar insan. zira dışarısı o kadar ıssız ve uçsuz bucaksızdır ki, yaşamak için burayı seçen birilerinin mutlaka sıradışı bir sebebi olmalı diye düşünür insan.

    edit: başlık başa..
  • havza samsun yolunda da çoktur bunlardan.

    yalnızlıklarıyla insanı düşüncelere iterler.
  • sebepsizce çok mutlu ailelerin yaşadığını düşünürüm ben hep.
  • bu kedi köpek hep yürüyo nereye gidiyo aq bunlar ile aynı merakı yaratan evlerdir.
  • sarı ışık yanıyorsa mutlu olduklarını düşünürüm...
  • çok geç saatlerde ışıkları yanıyorsa "kim bilir dertleri ne, belki de hastaları var" diye düşündüren evlerdir. bir de o rahatsız koltukta uyumaya çalışırken o evlerden birinde rahat bir yatakta uyuyor olmayı dileyebilirsiniz.
  • içinde yaşayanların bakkala markete nereye gittiklerini merak ettiğim evler.

    dikkatlice bakıyorum, etrafında ne bir wellness center ne bileyim bir mall, süpermarket bile yok. google streetview'da bile çıkmıyordur yaşadıkları yer. çok iğrenç. buradaki insanlar hayatlarını nasıl schedule ediyorlar çok merak ediyorum. swh. öf tamam ben bu değilim.

    şaka bi yana, gerçekten etrafında bakkal falan yok, acil bir şey için eczane yok. nereye gidiyorlar, napıyorlar acaba. her yere arabayla yardırıyorlar sanırım. ekmek almak için dahi olsa. ya da her şeyi topluca alıp stokluyorlar.
  • bu tarz evleri hep görürüm çocukluğumdan beri .
    çocuk aklı işte aklıma hep "bu evdekiler bakkala nasıl gidiyorlar acaba ?" sorusu gelirdi
    "herhalde arabayla gidiyorlardır " diye iç sesim ile cevap verirdim.
    aradan yıllar geçti
    hala bu tarz ev görsem aynı soruyu sorup aynı cevabı veriyorum
  • küçükken okuduğum kitaplara konu olan hikayeler yaşanıyormuş gibi hissederim hep. sobada kestane yapan mutlu bir aile gelir gözümün önüne. yanlarından geçtikçe içimi huzur kaplar. kim bilir bu evde yaşayanların hayatları ne türlüdür diye merak ederim. iyi ki varlar. umutsuzluğuma küçük de olsa derman olmuşluğu çoktur bu evlerin, yolculuklar esnasında. bir gün misafir olmayı çok isterim.
  • çook hüzün veren ,
    insana kendine acıma,
    dünyaya yabancılaşma
    ve bilinmeze gitme hissi veren
    evlerdir.
    hele bir de uzaklarda
    köpekler havlıyorsa
    mevsim kışsa....