şükela:  tümü | bugün
  • whatsapp'ta facebook'a göre daha çok hissedilen hüzün. zamanında bir şeyler paylaşığınız, konuştuğunuz, yazıştığınız kişiler, bir sabah bakmışsınız ki hiçbir şey demeden gruptan ayrılmış. son ileti yerine öylece durur ayrıldı mesajı. ardından kimse bir şey yazmaya cesaret edemez, bir süre daha o mesajı görmek zorunda kalırsınız. bu hüzün, gruptan atılan kişi olduğunuzda daha çok hissedilir ki o ayrı bir başlık konusu.

    hayat çok garip vapurlar filan...
  • o kişi hele ki sadece gruptan değil komple galaksiden ayrılmışsa ne denir ki sözlük.
    neyse bu sefer bitmeyecek özlemlere yakalım
  • başka bir konu altında değindiğim his. sanırım bu hüznü yaratan “ayrıldı” kelimesi. aslında üzülmemeliyiz; herkes gitsin kendi yoluna, nerede mutlu oluyorsa oraya. “if you love someone, set them free.”

    tabi bazen ayrılan kişiye herhangi bir bağlılık hissetmeseniz, nötr olsanız bile gruptan ayrıldı yazısı üzüyor. işte bu tamamen kelimeyle, ifadeyle ve o ifadenin yani “ayrılmak” teriminin orada kalıcılığıyla, sebepsizliğiyle, belirsizliğiyle, cevapsız bırakışıyla, muhatap edildiğiniz halde bir şey yapamamakla ilgili olsa gerek.

    en iyisi o yazıya bakmamak, odaklanmamak, onu çok da ciddiye almamak. sonuçta, hangimiz ayrılmıyoruz ki?