şükela:  tümü | bugün
  • mekteb i sultani'nin kurulmasına önayak olmuş büyüğümüz.
  • türbesi budapeştede, şehir manzaralı yüksek ve güzel bi semttedir. bahçesinde güller vardır. vakti zamanında macar halkınca da sevilmiştir.
  • osmanlı'nın avrupa'da genişleme politikası'nın önemli bir şekli olan bektaşi dedelerini avrupa'ya misyoner benzeri görevlerle göndermeleri sırasında bazı türkmen boyları ile macaristan'a kadar giden bir bektaşi büyüğüdür gül baba. sadece balkanlarda veya macaristan'da değil trakya ve anadolu'da da büyük saygı görür hala. hacı bektaş-i veli, balım sultan gibi bektaşi/alevi büyüklerinden sonra adı ilk akla gelen erenlerden biridir. budapeşte'deki türbesi macarlar tarfından büyük saygı gösterilen ve özenle korunan bir yerdir. türkiye'deki tarihi eserlere yaklaşım göz önüne alındığında macarların gül baba'ya gösterdiği sayfıyı biz kendi topraklarımızda kendi insanlarımıza gösterememiş olduğumuz görülür. gerçek mezarı budapeşte'de olmasına ve hatta cenazesine dönemin padişan'ının dahi katıldığının bilinmesine rağmen trakya, balkanlar ve anadolu'da bir çok mezarı vardır. mekteb i sultani veya galatasaray lisesi'nin kurluşunda adı geçen gül baba başka bir gül baba'dır. karıştırmamak lazımdır.
  • demirelin her yıl macaristan a gitme sebebiydi
  • budapeşte'nin buda kısmında hala türbesi bulunan meşhur bir türk mücahididir. evliya çelebi'nin rivayetine göre merzifonlu bir bektaşi dervişidir. fatih, ikinci bayezid, birinci selim ile kanuni sultan süleyman' ın muharebelerinde bulunmuş ve 1541'de osmanlının buda kalesi önündeki muharebelerinde şehid düşmüştür.

    orduda çok değer verilen gülbaba' nın cenaze namazını şeyhülislam ebussuud efendi kıldırmış ve kanuni sultan süleyman hazır bulunmuştur.
  • (bkz: yılmaz enes)
  • budapeste'nin merkezinde, hediyelik esya e dekorasyon malzemeleri satan bir dükkan. fakat burada çalisan veya sahibi olan kisiler türk degil. fakat güzel bir hikayesi var.
  • bandirmanin en güzel lahmucununu yapan en az 25 senelik emektar kebap salonu.
  • ii.bayezid zamanında galata sarayı'nın kurulmasına önayak olduğu anlatılan kişi.. galatasaray lisesi mezunlarından nihat keklik'in gül baba manzumesi şöyledir:

    gül baba ile sultan ii. bayezid

    sultan bu ya, pek fazla sıkılmış yine birgün
    durmuş bakıyorken sarayından göğe üzgün
    sadrazamı hürmetle eğilmiş de önünde:

    - sultanımızın neşesi pek yoksa, bugün de,
    sis örtüler altında o haşmetle uyurken
    seyreylesek istanbul’u yüksek tepelerden

    eğlenceli olmaz mı demiş,

    kırda gezinsek?

    vaktiyle o türk aslanı sultanımızın, pek oynak kara bir kısrağı varmış, ona binmiş
    geç vakte kadar kırda veziriyle gezinmiş.

    lâkin yarı sarhoşluğa düşmüş yine birden
    sultan tepelerden dolu dizgin geçiyorken,
    dizginleri kısmış ve şöylece durup bir dem,

    sadrazama sormuş:

    - nereden geçti bu meltem?
    mestolmuş eserken ediyor insanı sarhoş.
    bir dinle geçen rahiyalar bak ne kadar hoş!

    sadrazam gülmüş ve:

    - yakınlarda demiş,
    bir gül bahçesi vardır, gayet de güzeldir,
    şayet yüce sultanımız arzu buyurursa?

    -elbet gidelim, hem bakalım sahibi varsa hoş-beş ederiz şöyle biraz.

    sonra da bir an;
    atlar yine birden mahmuzlanaraktan,

    yaydan kopan oklar gibi rüzgârları yarmış
    çok geçmeden atlar o güzel bahçeye varmış

    bir bahçe ki, örtmüş yeri her renkte çiçekler
    bir bahçe ki, baştanbaşa renk olmuş emekler

    bir bahçe ki, güller bile sarmaş dolaş olmuş...
    her yer sarı, mor, pembe çiçekler ile dolmuş...

    güller ki, alevden daha al renkle yanarmış
    hem her birinin bir adı, tarihçesi varmış

    sultan bu güzellikleri görmüş ve şaşırmış.

    - gül bahçesi lâkin ne zamandan? ...diye sormuş, bir noktaya dalgın bakıyormuş gibi sanki.

    sadrazamı hülya dolu gözlerle demiş ki:

    - vaktiyle bu gül bahçesi bir çöl gibi yermiş
    yaz, kış gece çılgın gibi rüzgârlar esermiş
    kuşlar üşüşüp dallara bir mesken ararken
    sağanak gibi şimşekler inermiş kara gökten,

    bir gün hızır inmiş gibi iklime yer yer,
    bir yemyeşil atlasla döşenmiş yine her yer,

    nârin o fidanlardaki dallarla örtülmüş bahçeyle
    bu toprağın artık yüzü gülmüş.

    lâkin bu güzel bahçede bir gül baba varmış.
    mecnun gibi yapayalnız o güllerle yaşarmış.

    - gelsin bakalım söylediğin gül baba kimmiş?

    - hayhay! diyerek ünlü vezir, bahçeye girmiş.

    güller arasından daracık yoldan yürürken
    munis ve muhabbetli bakışlarla ileriden
    örtülmüşe benzer gibi sakin başı karla
    bakmış geliyor gül baba bir nurlu vakarla.

    sadrazamı koşmuş ve demiş:

    - gül baba, sultan kalkıp seni görmek için geldi uzaktan.
    bak kendisi üstünde atın, gel, seni bekler.

    sultan da o haşmetle gelirken gülerek şöyle der:

    - güller ne güzel, onları hep sen mi büyüttün?

    - elbet, diyerek gül baba, dallardaki süzgün munis sarı güllerle, tutup kırmızılardan kesmiş iki gül,

    sonra demiş:

    - ey yüce sultan,

    istersen anılmak yine rahmetle eğer hep
    yaptır bu büyük bahçeye bir koskoca mektep...

    millet ve vatan uğruna binlerce de evlâd
    elbet seni her an, çalışırken edecek yâd!

    güllerdeki renkler de onun arması olsun,
    ismim de benim böylece rahmetle anılsın.

    .....

    ey gül baba her şeyde sesinden var akisler
    her şey bize hâlâ bu güzel kıssayı söyler
    yıllarca senin bahsini etsek yine pek az,
    zira bu güzel kıssa, şu mısralara sığmaz

    bizler yine rahmetle anarken seni artık
    mermerden olan kabrini güllerle donattık.