şükela:  tümü | bugün
  • kahpece düzenlenen 28 haziran 2016 atatürk havalimanı patlaması'nda tgs personeli olarak görevinin başındayken hayatını kaybetmiş 41 candan biri. canımız, ciğerimiz biricik meri'miz. ruhu şad, mekanı cennet olsun inşallah.

    not: cenazesi ikindi ile bakırköy yenimahalle'den kaldırılacak olup, edirnekapı şehitliğinde defnedilecektir. sevenlerinin ve ailesinin başı sağolsun...
  • 28 haziran 2016 atatürk havalimanı patlaması'nda hayatını kaybetmiş gencecik bir ruh. anlatmaya nereden başlasam bilemiyorum. o kadar üzgün, öyle derbeder bir haldeyim ki sözcükleri bir araya getirmekte zorlanıyorum.

    katlinin, duysanız inanmak istemeyeceğiniz kadar vahşi detaylarını yazarak, onu sonsuza kadar hatırlayacak sevenlerinin kalbini bu satırlarla karartmak ya da şiddet pornografisinden hoşlanan türk medyasının normalleştirdiği bu aşağılık tuzağın karanlığına düşmek istemiyorum.

    aslında bir yandan da çok istiyorum nasıl katledildiğini bilmenizi... çünkü belki bilseniz, girdiğiniz bu derin uykudan uyanırsınız. belki bilseniz gülşen'in canının nasıl alındığını, survivor 2016 başlığında vicdanınızı paklamaya çalışırken düştüğünüz durumdan hicap duyarsınız. ama gülşen'in hatırasına kan çalmamak için yazamıyorum. o böyle bir insan değildi.

    niyetim duygu sömürüsü yaparak insanları suçlamak, gerçeklere gözlerini yumdukları için onları hedef göstermek falan da değil.

    herkes kendi mutsuz hayatından, dertlerinden, bu dünyanın pisliğinden kurtulmak, kaçmak için bir şeylere sarılıyor. bu bazen bir tv programı, bazen bir nesne, bazen bir statü, bazen bir alışkanlık oluyor. hepimizin zaafları, bencillikleri var. ama en azından gülşen ve onun gibi onlarca masum insan, cehennem zebanilerinin elinde can verirken bir baş sağlığını, samimi bir üzüntü emaresini, toplumsal sorumluluk bilincinin zerresini gösterememiş insanların savunuculuğunu yapmayın. savunmayın şu insanları, "sen ne yaptın, gidip ahl'de kurşunların önüne mi atladın?" demeyin. inanın o anda bunu yapmış insanlar da var, hiç tanımadığı bir insanın ölmemesi için canını veren yer hizmetleri personeli, gümrük personeli var.

    ama çok zor, anlatamıyorum. hala inanamıyorum. gerçek gelmiyor.

    ondan geriye kalan ve tüm dünyanın bilmesini istediğim şeyler başka.

    gülşen'in daima gülümseyen, herkese güler yüzle yaklaşan bir insan olduğunu bilin.

    hani, sabah sabah iş yerinize gelip tüm neşesiyle günaydın diyen kız var ya, gülşen o kızdı. insan bazen sinir oluyor, "dünyada bu kadar korkunç şeyler olurken sen nasıl bu kadar mutlu olabilirsin?" diye. gülşen bu sorunun yaşayan cevabıydı.

    hani her saldırıda, kurbanların kanlı fotoğraflarını paylaşarak "10 gün sonra evlenecekti, kredi borcu vardı, çoçuğu kahroldu, annesi düştü bayıldı" diye haber yapıp el ovuşturanlar var ya... ellerinde her şeyi değiştirebilecek kadar para ve güç olduğu halde, gülşen gibi gencecik insanların yaşamları için verdikleri mücadeleyi zerre kadar umursamayan kirli, pis, iblis insanlar... onlar sadece bir adres değil, bu aşağılık sistemde onlar her yerdeler.

    onca hakkı yenmesine, onca sıkıntıya katlanmasına rağmen güler yüzünden, iyiliğinden, insana sevgisinden, hayvana sevgisinden, işine sevgisinden bir partikül bile eksilmeyen gülşen'in o insanlar için bile gitmeden önce yazdığı şey şu oldu:

    "sevmek yapabileceğimiz en büyük hareket bu hayatta. sevmek saymak ve kabullenmek. hayatımı bu olgu üzerinde şekillendirmeye çalışıyorum çünkü biliyorum ki bi gün aydınlığa kavuşulacaksa şayet bu sadece sevgiyle, aşkla, ışıkla olacak.

    hayatın size verdiği acıları da sevmeniz lazım. güzelliği, iyiyi sevmek kolay, zoru başarmak lazım bence. gelen zorluğu da acıyı da... dedim ya şeklini değiştiriyorum, yönünü değiştiriyorum, bir şeklide kabulleniyorum diye, işte kabullenirken sevmek de lazım. anlamaya çalışmak da lazım ki bize bir geri dönüşü olsun tüm bu yaşananların.

    zamana hak ettiği değeri verelim çünkü elimizde ondan çok az var ve çok çabuk geçiyor. savaşmaya en yakın olduğum şey sanırım kendi içimdeki nefsim. onunla bile savaşmıyorum aslında onu da sevmeye anlamaya ve sivri kenarlarını törpülemeye çalışıyorum hayatımda.

    anlamak zor gelse de bir gün anlamak zorunda kalıyoruz. yeni otomobile sarılamayacağını, banknotlarla öpüşemeyeceğini, evinin duvarlarıyla sevişemeyeceğini, işinle aşk yaşayamayacağını anlıyor insan. hepsinin, asıl mutluluk, sevgi için araçtan öte olamadığını anladığında insan bazen çok geç kalıyor.

    koş, durma, yüksel, daha çok kazan, başarılı ol, aman ha sakın hata yapma, hep güçlü ol... bu mudur? yaşamak bu mudur? her fırsatta söylüyorum dünyanın duygusal, hassas insanlara ihtiyacı var. itiraf etmeye ihtiyacımız var; yorulduğumuzu, aslında en temel ihtiyacımızın sevgi olduğunu, sevgiyi saygıyı bulmanın yolunun paradan, şöhretten, ünvanlardan geçmediğini bildiğimizi itiraf etmeye ihtiyacımız var. "

    o kadar üzülüyorum ki daha fazla yazamıyorum.

    ama sana söz veriyorum benim güzel arkadaşım, savaşmak yerine, bu aşağılık dünyayı değiştirmek, daha iyiye, daha güzele sevk etmek için elimden ne geliyorsa yapacağım.

    senin bize vasiyetin bu oldu. sana gelen kurşunların, ateşin, nefretin, uluslar arası ilişkiler yumağının kanlı çanağının önüne geçemedik ama. senin dediğin gibi anlamaya çalışacağım.

    ruhun, hatıran huzurla dolsun.

    iyi insanların mücadeleyi bırakmamasını, bu pislik, aşağılık sistemi değiştirmek için bir ışık olmasını diliyorum.
  • https://www.facebook.com/…a/posts/10153919258523743

    hayatım boyunca hiç savaşmadım...
  • iş arkadaşım, şehit kardeşim.
    gülşen ile aynı ekipte çalışmasam da sık sık vardiya değişimlerinde karşılaştım. muhabbetimiz olmasa bile beraber uçak kapattığımız, yolcu ettiğimiz bile oldu.
    sadece onunla da değil, bizim ekibimizden şehadete erdiği ekibe geçen çağlayan*, bir çok defa birlikte uçak aldığımız mahmut abi, adem abi, karakalem sanatçısı ercan abimiz*, ve nice iş arkadaşım.

    şimdi yine son nefeslerini verdikleri yere gidiyorum, o yerden geçtikçe gözlerim doluyor, çığlıklar, bağırışlar, patlamalar gözümün önünde canlanıyor. arkadaşlarımın şehadet izleri gözümün önünde duruyor halen. sonra, teröristler bu hain saldırıyı bir gün sonra yapmış olsaydı bugün burda benim adımın geçecek olduğu gerçeği canlanıyor gözümde.
    kader mi, şans mı, yoksa sadece kaçınılmaz sonumuzun bir ertelemesi mi bilmiyorum.
    allah gülşen'i sevdiklerinin yanından kendi yanına aldı, onun orda mutlu olacağından şüphem yok, geriye kalanlara ise sabretmek düşüyor..
  • 1 ay ne çabuk geçmiş be ablacım...

    havalimanında seni görmek için bakınacakken karşımda tgs'nin etrafında güllerle resmini görüp yere yığılıp çocuk gibi ağladığımı sanırım hayatım boyunca unutmayacağım.

    mekanın cennet olsun ablaların en güzeli, hiçbir zaman unutulmayacaksın.
  • 28 haziran 2016 atatürk havalimanı patlamasında şehit olarak aramızdan ayrılan, neşe dolu, yüreği güzel canım kardeşim.

    tam 1 sene oldu acı haberini alalı. yıkıldık. konduramadık. çok üzüldük ama seni unutmadık. o güzel yüzünü, havacılığa olan aşkını, deli dolu hallerini özledik. ne çok özledik...
  • hala özlediğim...