şükela:  tümü | bugün
  • o römorkun altında acıkıp azığını yemek hiç değildir :)))
  • istanbul'da yaşayıp da emeklilik planları kuran her emekçinin rüyası.
  • başlık, içerisinde gereksiz bir "geri" kelimesi barındırır.
  • benim araba traktör motoru gibi çalıştığı için haftanın 5 günü yaptıgım eylem.
  • çocukluğumda promosyon şapka da dahil olmak üzere çokça gerçekleştirdiğim eylem.

    fakat favorim römork üzerinden gerisin geriye takla atarak düşmektir. (based on a true story)
  • birkaç yıl içinde yapmak istediğim eylem.
    not:henüz çok gencim.
  • insanın kendini en iyi hissettiği anlardandır. günbatımında römorku dolu bir traktör 2 adet bir ömür beraber geçireceğiniz kuzen ve 60ına dayanmış ağzında türküsüyle traktörü kullanan bir day,ı kimse konuşmaz ve herkes içten içe kendiyle gurur duyar çünkü birşeyler üretmiş ve bunun karşılığını almışsınızdır.
  • köy kahvesi önünden havalı havalı selam vererek geçmektir. işte bu bile insana yorgunluğunu unutturur, haz verir. yapmayan bilemez!
  • bir de karpuz sulamalı versiyonu vardır. çukurovanın sıcağında, küçücük halinizle kendiniz kadar ağır sulama borularını römorktan indirip tarlaya dizmeye çalışırsınız. kanaldan su çekilmeye çalışılırken ortalık çamur, bataklık olur. ayakkaplarınız çıkarırsınız. sonra o sıcak toprağa, önceki nadastan kalma sapla samanın olduğu tarlaya basa basa boruları dizersiniz. ayağınızın altı delik deşik olur. o sırada daha ergin olan karpuzlardan bir kaçını kanala koyarsınız soğusun diye. öğle yemeği niyetine onu yersiniz kuzen dayı. sonra sıcaklık dayanılmaz olduğunda kanala atlarsınız donla. adana'da yaşamalarına rağmen deniz görmemiş çocukların suyla buluşmasıdır bu.

    gece anca biter iş. traktör tekerinin üzerinde köye geri dönersiniz. dönüş yolunda dayınız kucağına oturtarak direksiyonu döndürmenize izin verir. gece gözlerinizi mutlulukla kapatırsınız. iş yapmanın bi şeyler başarmanın ilk aracınızı sürmenin mutluluğuyla.

    düşündüm de 15 yıl olmuş bu olay olalı. o yaz ananem vefat etmişti. o yazdan sonra ne adana'ya gittim bir daha, ne köyü gördüm ne de tarlaya ayak bastım.

    zaman acımasız.