şükela:  tümü | bugün
  • kardeşimin doğumu.

    2 yaşındaydım. tüm ayrıntıları aklımda. nasıl bir travma oluşturduysa 5 yaşına kadar film kopuyor ama. o 3 yıl çöp.
  • kullandığım ilaçlardan ötürü pek çok şey hatırlayamıyorum geçmişe dair. iyi anılar daha çabuk yok oluyor ya, neyse.

    tek bir insanın kokusunu bile unutamadım, o'nsuz geçen 15 seneye rağmen. ablam. çok büyük hayallerimiz vardı, hepsi kırıklık olarak kaldı. özledim, çok özlüyorum ve asla unutamıyorum. o hayaller gerçekleşmeliydi. unutamadım.
  • 2 yaşımdayken üzerime kaynar su dökülmüştü, zannedersem hatırladığım en eski anım budur. ama artık nasıl bir merhem verdiyse doktor, hiçbir iz yok cildimde. neyse ki oradan yırtmışız.
  • 1992 erzincan depremi esnasında babamın beni kucağına alıp koştur koştur bahçeye çıkarması. yaş 4
  • 4-5 yaşlarındaydım. samsun'dayız o zamanlar. bir parkta annem, babam ve ablamla yürüyoruz. sadece çok yorulduğumu hatırlıyorum. ayakkabılar sıkıyor muydu, emin değilim. annemin elini bırakıp bir banka oturuyorum. ve ayakkabılarımı çıkarıp atabildiğim kadar uzağa fırlatıyorum...
    sonrası yok, hepsi bu...
    annem bazen en değişik çocuğum sendin, derdi. neden öyle söylerdi bilmiyorum. sorgulamamışım o zamanlar, keşke sorsaymışım...
  • dedemlerin sobalı evinde yaşadığım 4-5 yaşlarımda, uyurken anneannemin memeleri arasında ısınmak.
  • yıl 1987. 2.5/3 yaşlarındayım. rahmetli babam kimliğimi yeni çıkarmıştı. bir başka deyişle geç çıkarma konusunda adeta tarih yazmıştı. akşamları yemeğin ardından heceleyerek de olsa kitap okuyor ve dört işlemi kafadan hesaplayabiliyordum. susam sokağı isimli bir program vardı. ilk öğretmenliğimi yapıyordu o yıllarda. neyse kitap okuma seansı bitti ve atom mühendisi olacak gözüyle bakılan ben, kitap okumanın ardından klasik bir çocuğa dönüştüm. babamın kullandığı ilaçlar vardı ve bir tanesi şekil itibariyle bonibona çok benziyordu. masanın üzerinde görünce yetmez aklımla "anneme bak ya. bonibon alıyor ve benim yerime babam yiyor!!" dedim ve bir kutu ilacı olduğu gibi avucuma boşalttım ve başladım çiğnemeye. tadının bok gibi olması bu işte bir tuhaflık var dedirtti ve ağzımdan çıkaracaktım ama babamdan korktum. neyse yutayım bir şey olmaz derken mutfakta bulaşık yıkayan annemin içine doğmuş olsa gerek ki hemen yanıma koştu, enseme yapıştı ve eliyle ağzımı temizleyip, kusturduktan sonra ölmemi veya sakat kalmamı engelledi. anlayacağınız tam ışığa giderken elektrikler kesildi.
  • 3 yaşımda filandım düşüp sehpaya çarpıp dişimi kırmıştım. hatta o yaşlarda birkaç anım daha var çamaşır suyundan zehirlenişim her sabah balkona çıkıp yandaki okuldan gelen andımızı dinleyişim balkondaki kediye yemek verirken elimi cırmalaması annemin evin içinde saklanıp miyavlayarak babamla kedi aramamıza sebep olması kuzenimin alnımın ortasına kocaman bir taş atıp uzun süre yara iziyle dolaşmama sebep olması tüplü tvmizde en eski haliyle çıkan show tv vs vs..
    yazarken tekrar yaşadım tşk
  • ben evde doğmuşum. 4 çocuktan en küçüğüyüm. doğduğum geceyi nasıl , ne kadar çok ve gerçekçi anlattılarsa artık 5-6 yaşlarına kadar kendi doğumumu hatırladığımı sanıyor ve bunda inat ediyordum. doğduğum geceyi hatırlamam en eskisidir snsnds.
    bunu saymazsak 2-3 yaşlarındayken sobanın kapağını açıp içine gazete sokup sonra geri çekip halıyı yakmıştım. yani bu da kardeşlerimden birinin anısı değilse budur.
  • hanginiz psikanaliz kasıyor burda ? etik mi çocuğum