şükela:  tümü | bugün
  • dünyaya gelişimizden sonra hatırladığımız ilk anıdır.

    bir gece evin avlusunda gökyüzüne bakarken kuyruklu yıldız görmek, insanı astronom yapabilir.
  • kardeşimin doğduktan sonra eve getirildiği andır efendim. annem beni bırakıp gitti diye evi yıkarken annen geldi demeleriyle cama koşmuştum. evet annem gelmişti. ama tekelimde tuttuğum ailenin en küçüğü unvanına da veda ettiğimi anladığım an olmuştu. atın bunu demem üzerine ama o sana çikolata getirdi dediklerinde yelkenleri suya indirmiştim. bi çikolataya kanmıştım bee.
  • sıralamayı tam yapamıyorum ama sanırım 3 katlı apartmanın arka tarafındaki küçük bahçemsi alanda yerde sac üstünde ekmek yapan komşu ablanın etrafında dolaşıyor olmak ilk anım.

    şunlarla karıştırıyorum;
    bakkala giderken karşıdan karşıya geçme anı.
    2. kattaki eve bina dışından olan türden kıvrımsız uzanan beton merdivenin dünyanın en yüksek yerine çıkacağım hissi verdiği an,
    eve taşınırken mi, evden taşınırken mi olduğunu bilmediğim boş bir odaya bakıp yerde gazeteler gördüğüm an..

    ilk yazdığım değilse bunlardan birisi ilk anım.

    30 yıldan fazla bir zamandan bahsediyorum..
  • tavuk kovalamaktır.
  • emziği bıraktırmak için annemlerin emziğe biber sürmeleri.
  • bir akrabanın evinde bir sürü oyuncak bebek arasına konmak ve saatlerce poz verdirilmek. işin garip yanı bu olaylar olurken gerçekten çok küçük olmak ve nasıl hatırladığıma şaşırmak.

    bu da o an
  • bir düğünde kahverengi tulumum ve kazağımla rahmetli annemin kucağında ağlamam (yaş 3,5), yine ağabeyimle susam sokağı izlerken ağabeyimin okuma yazmayı söktüğümü anneme yetiştirmesi (yaş 3,5)
    trt 1'de yeşil üçlü koltukta baba akşamleyin çalışırken abim ve rahmetli annemle beraber (annem portakal soyup yedirmeye çalışıyordu bize) terminator 1'i izlemek (yaş 4)
  • hastanede yeni dogan kardesimin yuzunu gordugum andir. besik gibi birsey icindeki kardesimi gormem icin babam tutup kaldirmisti. annem hala hastane yataginda yatiyordu. yasim 3,5 idi.
  • 2-3 yaşındayken arabadan inerken düşüp ayağımı kırdığım andır.acıyı hatırlamıyorum ama anne diye bağırarak ağladığımı çok iyi hatırlıyorum.birde bundan 4-5 ay sonrası yada 1-2 ay öncesi bana yatak alındığında büyük bir heyecanla ne zaman gelicek, hangi kamyonda yatağım diye düşünürek balkondan kamyonlara bakıtığım anı hatırlıyorum.
  • genelde travmatik anılardır.