şükela:  tümü | bugün
  • sil baştan herşeyi...
  • final haftasında iç burkan
  • kuşların en yüksek performans sergilediği an
  • "ne oldum?"dan ziyade, "ne olucam?" dediğiniz andır! insana yer yer hayatı bile sorgulatır. olanca uykusuzluğunuzla o engin maviderde mala bağlayıp kaybolursunuz bir süre.

    bi de ortalıkta hayvan gibi kuş sesleri vardır ama kuş göremezsiniz amk. bu muhtemelen korku filmi ambiyansı vermek adına doğa ana'nın anamızı belleme şeklidir.

    (bkz: sabahlar olmasın)
  • insanın isi gucu de yoksa o gune uyumaması icin yeterli bir bahanedir. sabah oluyor, gun agarıyor, sıctın mavisi normal acık maviye donuyor. yarak varmıs gibi amacsızca bagıran kusların sesi normale donuyor, ne diye uyuyayım ki daha? uyumam ve mis gibi yeni gunu yasarım, en temiz cozum.
  • hayatın bizi hiçe sayarak tekrar ve tekrar sürüp gitmesi. biz olsak da olmasak da.
  • feci bir şey olduğunu kanıksadığım doğal hadise... hayat garip ve pis!

    mesela sadece yarım saat öncesinde her yer tekinsiz gibi görünmektedir çünkü garip bir karanlık kalplere ürkünçlük bırakır.
    ancak birden süvariler gibi gelen güneşle aydınlanan sokaklarımız sanki birer suç yuvası değillermiş gibi görünmeye başlar ilk ışıklarla...

    bir an önce sokağa adım atmaktan korkan ayaklar istekle dışarıda adımlar atabilirler... hayat böyle iki yüzlü olmak zorundadır.
  • saçma sapan bir olaydır.

    eveett başladıı, ışık geliyoor, az daha aydınlandı şimdii, güneş görünüyor evett daha da aydınlanıyoorr...

    bu ne abi? ergen sevgili çiftlerimiz romantizm yaşayacak diye bunu çekmek zorunda mıyız? değişime hazırlama süreci mi bu, ne yani?

    aydınlanma dediğin florasan lamba gibi olmalı!
    bak şimdi karanlık, oturuyorsun mesela, birden şöyle olmalı; pıt..pıpıt......pıt!
    sonra tam aydınlık, pırıl pırıl.

    akşam da birden "pıt" yapıp kararıyor hava.

    bittiii! bu!
  • uyku tutmayan gecenin sabahındaysa can sıkar.