şükela:  tümü | bugün
  • uzun, sessiz ve devamlı tekrarlanan sahneler.. hiç bitmeyecekmiş gibi gelen, derin anlamlar barındırmakla anlamsızlık arasında sıkışıp kalmış olaylar.. yaşadıklarını kimseye beğendirme kaygısının olmaması.. dışarıdan izleyen birinin büyük ihtimalle hiçbir bok anlamayacak olması ile öyle sanıyorum ki çoğumuzun hayatı yaşama şeklidir. recep ivedik tadında yaşamaktan iyidir en azından.

    edit: birinin bir gününüzü çekip film haline getirip size izlettiğini düşünün işte.
  • evin ufak bir bahçeye açılması. üst kattaki komşunun yıkayıp balkonuna astığı çarşafların sizin pencereye kadar uzanması. çok boğucu geçen bir günün sonunda havanın kararmaya yakın olması. bahçedeki bitkilerin tek yaprağının bile kımıldamaması. içeriye giren büyükçe bir kara sineğin vızıltısı. bahçeyi çevreleyen diğer dairelerden gelen belli belirsiz televizyon sesi. kuş cıvıltısı. bahçeye açılan balkonun hemen iç tarafındaki masada kafayı gömdüğüm kitaptan başımı bir an kaldırıp pencereden dışarı bakmaya başlamam. uzaklardan gelen araba gürültüsü. anlamsızlık.
  • yesillikler icinde bi kahvede oturmak. sevimli garson kızın " bugun nasılsın abla?" diye sorması. arka masada oturan kucuk seker kız cocugunun "sen domatesi cok seviyorsun" demesi ablasına. dondurma yiyerek gecen aileler. bsiklete binen veletler. basketbol macı yapıp da gelmis, elinde topu yemek yiyen ergen gencler. masmavi gokyuzu. gun batımı ve gunesin guzelligi. bir yaslı teyzeyi elinden tutup pastaneye getiren bir genc kız ve yedikleri kocaman cikolatalı pasta.

    hayat hep guzel. yolculuga cıkarken kendi gozlerini al. ihihihih.

    romantik komediler favorim.