şükela:  tümü | bugün
  • sen mutluyken farkına bile varmıyorsun bunun. mutsuzken kafana dank ediyor. bakıyorsun hiç kimsenin umurunda bile değil ne düşündüğün, ne yaşadığın. zaten normalde bile sadece kendileriyle özdeşleştirebildikleri sürece umursadıkları varlığın siliniyor, havaya karışıp gidiyor. aynı havayı soluyorsun; senin ciğerlerin yanıyor, onlara çiçek kokuları. o suriyeli dilenci arabanın önüne gelip aynı gözlerle sana bakıyor. al ulan işte o parayı al bunu da al al cebimdeki bütün parayı al diyecek oluyorsun. o kadın sen ona baktın diye rahatsız oluyor. hadi ara polisi sapık var diye yakalat dövdür neyin tribindesin lan sen diyecek oluyorsun. hala taksiciler yol kenarında iskemlelerine oturmuş sigara tüttürüyor. çocuklar okuldan kaçıyor. kafanın yanlarını kazıtmış adamın biri. akşam kimbilir ne planları var. gençler geçiyor sokakta, birinin son senesi mezun olacak. biri sosyal medyada tatil fotoğrafını paylaşmış, gelen yorumları okuyor. o binaların içindeki şirketler hala aktif, tıkır tıkır çalışıyor herkes. başvursam mı diye düşünüyorsun. neye fayda. hiçbir şey söylemiyorsun. hiçbir şey yapmıyorsun. hayat devam ediyor. kendini önemli zannederken hiçbir şey olmadığını farkediyorsun. kaybolup gitsen, bir zerre değişmeyecek hiçbir şey.

    her şeyi süpürebilirsin;
    sonbaharı süpüremezsin.

    sen her şeyi süpürebilirsin;
    sonbaharı süpüremezsin.

    yalnızsa,
    sürekli bir sonbaharı
    süpürür hep..
    düşünemezsin

    dediği gibi özdemir asaf'ın
  • artan dolarla birlikte 70lerdeki türk filmelerine döneceğiz gibi geliyor...
    hayat bir şekilde devam ediyor ama baka kalıyorsun be muhittin...
    o uzaklaşıyor sen bakakalıyorsun...