şükela:  tümü | bugün soru sor
  • son dönemlerde sosyal medyada gördüğüm ikiyüzlülük. sahipleri tarafından terkedilmiş gözleri dolu dolu bakan kedi ve köpeklerin fotoğrafları paylaşılıp altına "bakın siz nasıl terkedilince ağlıyosanız onlar da ağlıyo" yazılıyor. tamam buraya kadar okey, gerçekten de üzücü. ama o zaman terkedilen insanların da ağlayan fotoğraflarını paylaşalım? insanlar da terk edildiği için ağlıyorlar, ciddi sağlık sorunları yaşıyor hatta intihar ediyorlar, insan terkedilmesinin önüne niye geçemiyoruz?
  • annesi babası tarafından terk edilenleri tenzih ederim; çok üzücü olduğunu tahmin edebiliyorum ama ikili ilişkilerde terk edilmenin de şerefi kalmadığı için üzülmediğimiz gerçek.

    terk edildiğinizin günün ertesi soluğu başkasının kollarında alıyorsunuz neyinize üzülelim amk.
  • terk edildin de konuya nasıl gireceğini mi bilemiyorsun? yolla fotoğrafını paylaşıp üzüleyim canım, gerilme bu kadar.
  • ikisine de üzülmeyerek desteklediğim davranış.

    kendisine muhtaç bir canı öylece ortada bırakabilecek biriyle yaşamaya mahkum olmanın daha büyük bir eziyet olduğunu düşünüyorum.
  • terk edilen köpeklerin maduriyetindendir. terk ettiğiniz köpek sizden sonra instagram hesabından party hard fotoğraflar paylaşmaz, twitter hesabından ''bekarlık sultanlık'' ''amaaan sahip dediğin nedir k ? gelip geçici şeyler bunlar hııh'' diye twitler atmaz, diğer köpek doslarıyla akşama kadar kafa çekip, evinizin önüne gelerek ulumaz, fake puppy hesapları açarak sizi stalklamaz, en yakın aile dostunuza sırnaşıp onların köpeği olmaya çalışmaz, ya da sizin gözünüze sokarak her gün farklı sahip - sahibelerle dolaşmazlar. en kötü gider bir barınak köşesinde sessizce hayata küserler.
  • bir köpeğin sahibine duyduğu bağlılığın ,bir insanın aşık olduğuna duyduğu hislerle birebir aynı olmasını bilmeyen mal beyanı başlık.
  • insan kendine bakabilir. hayvan ise bir çocuk gibi kendine bakamayabilir. bu yüzden hayvanın terkedilmesi daha acıklı bir olaydır. (anne babası tarafından terkedilen çocuk veya bakıma muhtaç büyük veya hasta kişiler hariç. çünkü onlar da kendine bakamayanlar kategorisine giriyor)
  • bu başlığın aslında "bazı zamanlarda bir insana, hayvan kadar bile değer vermeyen insanlar" şeklinde açılması gerektiğini düşündüğüm konu.

    hayvan severim, hayvan bakarım, evimde kedim ve köpeğim var. akrep bile besledim ama kaçtı pezevenk. masaya koydum dürttüm dokundum ses yok. mutfağa bardak almaya gittim, bir geldim kaçmış. 1 hafta tek başıma yaşadım, kimse girmedi eve, anne baba hep kaçtı. neyse konu bu değil zaten.

    bazı insanlar hayvan sevgisinin eşiğini bilmiyor;
    bebek arabasında çocuğu ile geziyor, yolda kedi ya da köpek görüyor öyle bir seviyor ki, ulan çocuğunu öyle sevmiyor. var yani çevremde, görüyorum, biliyorum.
    evde kedisi var ama iki tane de çocuğu var. tatile giderken çocuklar mı kedi diye tercih yapıyor.

    o kediler, köpekler ve diğer tüm hayvanlar, hep insanlar ile birlikte yaşasın diye varlar belkide. insanlardan üstün görülsün diye değil.

    bence konu bununla alakalı, başlık yanlış olmuş.
  • yahu bir insanın hayvanları insanlardan daha fazla sevebileceğini kabullenmek bu kadar güç mü? ben ki hayvanları çok seven bir insanım buna rağmen yeri geliyor çatır çatır yiyorum onları, neden zerrece hazzetmediğim insan ırkının mensuplarının terk edilmesi falan umrumda olsun ki. ne bok yerlerse yesinler, banane bunlardan, neden üzüleyim?
  • aklı baliğ, kendi kararlarını kendi veren insanların başına gelenler (kendi seçimlerini yaşıyorlarsa) çok sikimde olmaz.
    hatta aklı baliğ bi insan evladının hayatına çoğu hayvanın hayatı kadar değer vermiyorum genel itibariyle.
    o açıdan bana işleyecek bir argüman değil, ki zaten ilk entryde envai çeşit çelişki, kavram karmaşası var, hiç tenezzül edip de giremicem şimdi.