şükela:  tümü | bugün
  • 21. yy'ın biz gençlere kattığı harika konseptlerden biridir. keşke konseptte kalsaymış gerçi. ne olduğuna gelecek olursak, özellikle baby boomer anne babaların y kuşağı çocuklarına uyguladıkları ebeveynlik tarzıdır. çocuklarımızın başına aman bir kötülük gelmesin, dünyalarındaki bütün engelleri kaldıralım, okullarında arkadaşlıklarında hayatlarının herhangi bir alanında bir problemleri mi var? ben çözerim benim işim bu zaten gibi aşırı koruyucu görevler üstlenmiş anne babalara helikopter deniyor. neden? çünkü helikopter gibi çocukların başlarında geziyorlar, asılı kalıyorlar adeta. bazı uç örneklerinde anne babaların çocukların iş görüşmesinden başarısız bir şekilde dönmesi sonrası şirketi arayıp "neden benim çocuğumu işe almadınız" diye sormalarına kadar gidebiliyormuş olay.
  • ayrıca bu kadar koruyucu davranıp dışarıdan gelebilecek her türlü "vahşi tehlikeye" karşı hazır bekleyebilmeleri için çocuklarının hayatlarındaki her detaya dahil olmaları gerektiğine inanırlar.
  • çocuklarına hayatta kimse onların ettiği kadar büyük bir kötülük etmeyecektir. ben kendilerini anlıyorum ama, o başka.
  • kendinden vazgeçmiş, geçmişi bok gibi olan ebeveynlerin çocuklarına hayatı zehrederken edinebilecekleri özellik
  • sıklıkla ilgili ebeveyn olmakla karıştırılan; yetişkin oldukları zaman karşılaşacakları hiçbir durumda ne yapacağını bilmeyen, sorumluluk alamayacak, düşe kalka hayatı öğrenmemiş olduğundan ve daima arkasının kollanmasına alışmış olduğundan dolayı karşılaştığı zorluklarda kolaylıkla depresyona girebilecek insan yetiştirememe rehberi.

    şahsen küçük kardeşlerin genelde büyüklere oranla daha az olgun olmasını da bu duruma bağlıyorum; büyük çocukta yeni nesle adapte olan anne baba, küçük çocukta daha çocuk hata yapmadan olaya müdahil olarak çocuğun hataları ile yüzleşmesini engelliyor. "bırakın çocuğunuz kadınların sırtından kokain çeksin" demiyorum tabi ama bir gün öleceğini düşünerek, kendi ayakları üzerinde durabilecek şekilde çocuk yetiştirmek daha doğru sanki.