şükela:  tümü | bugün
  • son birkaç yıldır derinden yaşadığım bir his. kimse inanmıyor ama uykularımı kaçırıyor.

    kendimden biliyorum. ortaokul falandır sanırım. denizlerin* idamını ve 80 darbesini öğrendiğimde etrafımda o zamanlarda yetişkin olan kim varsa hepsine ateş püskürmüştüm. anne ve babamdan başlamıştım. böyle akıl almaz canilikler yaşanırken ne yaptınız siz demiştim onlara. cevaplarından ikna olmamış, onlar adına çok korkunç bir utanç duymuştum. insanlıklarından utanmıştım. insanlar nasıl olup da göz göre göre bunların yaşanmasına izin vermişti hiç anlamıyordum. sonra madımak katliamını öğrenince de benzer akıl tutulması yaşamıştım.

    yarın bir gün torunlarımız; torun aslında lafın gelişi, 1-2 kuşak sonrasından bahsediyorum; gelip soracaklar bize.

    lan gelicek bana, cryms bunlar bu memleketin her zerresini ayrı silkelerken sen ne yaptın diyecekler. ne diyeceğim ben onlara lan?

    kendimden tek bi beklentim vardı. böyle sorulara cevap veremeyen bir insan olmayacaktım ben. yaptıklarım hiç bi boka yaramasa da ben elimden geleni yaptım diyebilecek bi insan olacaktım. tek amacım buydu be. bunu bile beceremedim.