şükela:  tümü | bugün
  • (bkz: pudding shop)
  • 2011'de** yoluna düştüğüm çocukluk hayalim.
    ana güzergahı istanbul-katmandu arası kara yolculuğu* olan bir ikonik backpacking / sırt çantalı seyahat rotası.
    londra ve amsterdam'dan kalkan magic buslar ve güneydoğu asyaya uzanma seçenekleri var, ama klasikleşen bitiş noktası da katmandu'daki freak street. buraya varıp yerleşen ve bir topluluk oluşturan hippiler sokağın da adını veriyor.
    benim rotam dağlarla ilgilendiğim için şu şekildeydi ve özellikle freak streette bitiyordu: harita*****

    beat kuşağının varanasi inzivaları ve beatles'ın rishikesh'te guruları maharishi mahesh yogi ile geçirdikleri zaman dönemin gençliğinde aradıkları bir şeyin bu coğrafyada olabileceği fikrini beslemiş: barış, aydınlanma, değişim, serbest ve erişilebilir uyuşturucu. birçoğu uyuşturucunun ticaretine dönse de beni küçükken bu yola çeken kaynağından emin olmadığım şunun gibi bir ifadeydi:
    "tarihte insanların asimile etmek için değil, asimile olmak için yola çıktığı ilk kitle hareketi"

    yolun romantik hayallerdeki motivasyonu vietnam savaşı haberleri başta olmak üzere hükümetler tarafından yapılan "yabancı" karşıtı propagandaya isyan etmek:
    hippiler diyor ki, siz bizi komunistlerin, vahşilerin, "gerekli"* bir savaşın olduğu bir dış dünya fikriyle 1984 hesabı beslemeye çalışıyorsunuz ve biz buna inanmıyoruz.
    dünyayı sizin gözlerinizle değil, kendi gözlerimizle göreceğiz. ***
    biliyoruz ki dostluk, erdem, bilgelik ve hoşgörü bulacağız.
    yolda kendi dar görüşümüzü taşımayacağız, kendimiz bizi tehdit ettiğiniz o yabancıdan öğrenmek ve dönüşmek üzere yola çıkacağız.

    ipek yolundan grand tour'a tarihte birçok klasikleşmiş rota var, ancak bunlarda yola çıkan kendi kültürünün üstünlüğünü varsayarak dünyayı "seyrediyor". öğrenme hedefi çıkarları için kullanabileceği bir kaynak bulmakla, kontakt ağı kurmakla sınırlı. hippi yolunu romantikleştiren bilinmeyene duyulan hayranlık, kendini dünyaya teslim etme hali.

    yol sovyet-afgan savaşı ile kısmen bloke olarak zamanla kitle hareketi vasfını kaybetmiş.
    halen afganistan vizesi almakta sorun olduğu için benim rotam da belucistandan dolaşarak sadece pakistan'dan geçti. ancak güzergah üzerinde o dönem iletişim panolarının olduğu, cep telefonları yokken tanışıp birbirini kaybeden gezginlerin birbirine not bıraktığı ve kendilerine not varsa bulacaklarını bildikleri noktalar var: istanbul'daki pudding shop gibi. bunlar içinde işletmecisi o dönemi hatırlayanlar da var: ben bam'de akbar'ın yerinden belucistan geçişiyle ilgili * karşı yönden gelenlerin anlattığı bilgileri almış, yolda bir adamın zorla hediye ettiği kavunu yerken çay içmiştim. freak street ise hediyelik eşya satılan bir yer artık.
    sırt çantalı seyahatin romantizmi ise hashtaglerde sürünüyor: wanderlustınıza zeval gelmesin influencer kardeşlerim.