şükela:  tümü | bugün
  • ins ve cin şeytanlarının hizbü'l-kur'anın fedakâr hâdimlerini kudsi hizmetlerinden caydırmak için en fazla istimal ettiği altı desiseyi(hile) def etmek için bediüzzaman said nursi'nin kaleme aldığı eser. daha önce parça parça paylaşılmış bu risaleyi tek parça halinde ekleme lüzumu doğdu. (ekşi sözlük naşiri)

    altıncı risale olan altıncı kısım
    [kur'an-ı hakîm'in tilmizlerini ve hâdimlerini ikaz etmek ve aldanmamak için yazılmıştır.]

    görsel

    şu altıncı kısım, ins ve cin şeytanlarının altı desiselerini inşâallah akîm bırakır ve hücum yollarının altısını seddeder.
    birinci desise:
    şeytan-ı ins, şeytan-ı cinnîden aldığı derse binaen; hizbü'l-kur'anın fedakâr hâdimlerini hubb-u câh vasıtasıyla aldatmak ve o kudsî hizmetten ve o manevî ulvî cihaddan vazgeçirmek istiyorlar.
    şöyle ki:
    insanda, ekseriyet itibariyle hubb-u câh denilen hırs-ı şöhret ve hodfüruşluk ve şan ü şeref denilen riyakârane halklara görünmek ve nazar-ı âmmede mevki sahibi olmağa, ehl-i dünyanın her ferdinde cüz'î-küllî arzu vardır.
    hattâ o arzu için, hayatını feda eder derecesinde şöhretperestlik hissi onu sevkeder.
    ehl-i âhiret için bu his gayet tehlikelidir, ehl-i dünya için de gayet dağdağalıdır; çok ahlâk-ı seyyienin de menşeidir ve insanların da en zaîf damarıdır.
    yani: bir insanı yakalamak ve kendine çekmek; onun o hissini okşamakla kendine bağlar, hem onun ile onu mağlub eder.
    kardeşlerim hakkında en ziyade korktuğum, bunların bu zaîf damarından ehl-i ilhadın istifade etmek ihtimalidir.
    bu hal beni çok düşündürüyor.
    hakikî olmayan bazı bîçare dostlarımı o suretle çektiler, manen onları tehlikeye attılar.
    {(haşiye): o bîçareler, "kalbimiz üstad ile beraberdir" fikriyle kendilerini tehlikesiz zannederler.
    halbuki ehl-i ilhadın cereyanına kuvvet veren ve propagandalarına kapılan, belki bilmeyerek hafiyelikte istimal edilmek tehlikesi bulunan bir adamın, "kalbim safidir.
    üstadımın mesleğine sadıktır." demesi, bu misale benzer ki: birisi namaz kılarken karnındaki yeli tutamıyor, çıkıyor; hades vuku buluyor.
    ona "namazın bozuldu" denildiği vakit, o diyor: "neden namazım bozulsun, kalbim safidir."} ey kardeşlerim ve ey hizmet-i kur'anda arkadaşlarım!
    bu hubb-u câh cihetinden gelen dessas ehl-i dünyanın hafiyelerine veya ehl-i dalaletin propagandacılarına veya şeytanın şakirdlerine deyiniz ki: "evvelâ rıza-yı ilahî ve iltifat-ı rahmanî ve kabul-ü rabbanî öyle bir makamdır ki; insanların teveccühü ve istihsanı, ona nisbeten bir zerre hükmündedir.
    eğer teveccüh-ü rahmet varsa, yeter.
    insanların teveccühü; o teveccüh-ü rahmetin in'ikası ve gölgesi olmak cihetiyle makbuldür, yoksa arzu edilecek bir şey değildir.. çünki kabir kapısında söner, beş para etmez!"
    hubb-u câh hissi eğer susturulmazsa ve izale edilmezse, yüzünü başka cihete çevirmek lâzımdır.
    şöyle ki: sevab-ı uhrevî için, dualarını kazanmak niyetiyle ve hizmetin hüsn-ü tesiri noktasında gelecek temsildeki sırra binaen, belki o hissin meşru bir ciheti bulunur.
    meselâ: ayasofya câmii, ehl-i fazl ve kemalden mübarek ve muhterem zâtlarla dolu olduğu bir zamanda, tek-tük, sofada ve kapıda haylaz çocuklar ve serseri ahlâksızlar bulunup câmiin pencerelerinin üstünde ve yakınında ecnebilerin eğlenceperest seyircileri bulunsa, bir adam o câmi içine girip ve o cemaat içine dâhil olsa; eğer güzel bir sadâ ile şirin bir tarzda kur'andan bir aşır okusa, o vakit binler ehl-i hakikatın nazarları ona döner, hüsn-ü teveccühle, manevî bir dua ile, o adama bir sevab kazandırırlar.
    yalnız, haylaz çocukların ve serseri mülhidlerin ve tek-tük ecnebilerin hoşuna gitmeyecek.
    eğer o mübarek câmiye ve o muazzam cemaat içine o adam girdiği vakit, süfli ve edebsizce fuhşa ait şarkıları bağırıp çağırsa, raksedip zıplasa; o vakit o haylaz çocukları güldürecek, o serseri ahlâksızları fuhşiyata teşvik ettiği için hoşlarına gidecek ve islâmiyetin kusurunu görmekle mütelezziz olan ecnebilerin istihzakârane tebessümlerini celbedecek.
    fakat umum o muazzam ve mübarek cemaatın bütün efradından, bir nazar-ı nefret ve tahkir celbedecektir.
    esfel-i safilîne sukut derecesinde nazarlarında alçak görünecektir.
    işte aynen bu misal gibi; âlem-i islâm ve asya, muazzam bir câmidir.
    ve içinde ehl-i iman ve ehl-i hakikat, o câmideki muhterem cemaattir.
    o haylaz çocuklar ise, çocuk akıllı dalkavuklardır.
    o serseri ahlâksızlar; firenkmeşreb, milliyetsiz, dinsiz heriflerdir.
    ecnebi seyircileri ise, ecnebilerin naşir-i efkârı olan gazetecilerdir.
    herbir müslüman, hususan ehl-i fazl ve kemal ise; bu câmide derecesine göre bir
    mevkii olur, görünür, nazar-ı dikkat ona çevrilir.
    eğer islâmiyetin bir sırr-ı esası olan ihlas ve rıza-yı ilahî cihetinde, kur'an-ı hakîm'in ders verdiği ahkâm ve hakaik-i kudsiyeye dair harekât ve a'mal ondan sudûr etse, lisan-ı hali manen âyât-ı kur'aniyeyi okusa; o vakit manen âlem-i islâmın herbir ferdinin vird-i zebanı olan

    görsel

    duasında dâhil olup hissedar olur ve umumu ile uhuvvetkârane alâkadar olur.
    yalnız hayvanat-ı muzırra nev'inden bazı ehl-i dalaletin ve sakallı çocuklar hükmündeki bazı ahmakların nazarlarında kıymeti görünmez.
    eğer o adam, medar-ı şeref tanıdığı bütün ecdadını ve medar-ı iftihar bildiği bütün geçmişlerini ve ruhen nokta-i istinad telakki ettiği selef-i sâlihînin cadde-i nuranîlerini terkedip heveskârane, hevaperestane, riyakârane, şöhretperverane, bid'akârane işlerde ve harekâtta bulunsa; manen bütün ehl-i hakikat ve ehl-i imanın nazarında en alçak mevkie düşer.

    görsel

    sırrına göre; ehl-i iman ne kadar âmi ve cahil de olsa, aklı derketmediği halde, kalbi öyle hodfüruş adamları görse; soğuk görür, manen nefret eder.
    işte hubb-u câha meftun ve şöhretperestliğe mübtela adam -ikinci adam-, hadsiz bir cemaatin nazarında esfel-i safilîne düşer.
    ehemmiyetsiz ve müstehzi ve hezeyancı bazı serserilerin nazarında, muvakkat ve menhus bir mevki kazanır.

    görsel

    sırrına göre; dünyada zarar, berzahta azab, âhirette düşman bazı yalancı dostları bulur.
    birinci suretteki adam, faraza hubb-u câhı kalbinden çıkarmazsa, fakat ihlası ve rıza-yı ilahîyi esas tutmak ve hubb-u câhı hedef ittihaz etmemek şartıyla; bir nevi meşru makam-ı manevî, hem muhteşem bir makam kazanır ki, o hubb-u câh damarını kemaliyle tatmin eder.
    bu adam az, hem pek az ve ehemmiyetsiz bir şey kaybeder; ona mukabil, çok hem pek çok kıymetdar, zararsız şeyleri bulur.
    belki birkaç yılanı kendinden kaçırır; ona bedel, çok mübarek mahlukları arkadaş bulur, onlarla ünsiyet eder.
    veya ısırıcı yabani eşek arılarını kaçırıp, mübarek rahmet şerbetçileri olan arıları kendine celbeder.
    onların ellerinden bal yer gibi, öyle dostlar bulur ki; daima dualarıyla âb-ı
    kevser gibi feyizler, âlem-i islâmın etrafından onun ruhuna içirilir ve defter-i a'maline geçirilir.
    bir zaman, dünyanın bir büyük makamını işgal eden küçük bir insan, şöhretperestlik yolunda büyük bir kabahat işlemekle, âlem-i islâmın nazarında maskara olduğu vakit, geçen temsilin mealini ona ders verdim; başına vurdum.
    iyi sarstı, fakat kendimi hubb-u câhtan kurtaramadığım için, o ikazım dahi onu uyandırmadı.

    ikinci desise:

    insanda en mühim ve esaslı bir his, hiss-i havftır.
    dessas zalimler, bu korku damarından çok istifade etmektedirler.
    onunla, korkakları gemlendiriyorlar.
    ehl-i dünyanın hafiyeleri ve ehl-i dalaletin propagandacıları, avamın ve bilhâssa ulemanın bu damarından çok istifade ediyorlar.
    korkutuyorlar, evhamlarını tahrik ediyorlar.
    meselâ: nasılki damda bir adamı tehlikeye atmak için, bir dessas adam, o evhamlının nazarında zararlı görünen bir şey'i gösterip, vehmini tahrik edip, kova kova tâ damın kenarına gelir, baş aşağı düşürür, boynu kırılır.
    aynen onun gibi; çok ehemmiyetsiz evham ile, çok ehemmiyetli şeyleri feda ettiriyorlar.
    hattâ bir sinek beni ısırmasın diyerek, yılanın ağzına girer.
    bir zaman -allah rahmet etsin- mühim bir zât kayığa binmekten korkuyordu.
    onun ile beraber bir akşam vakti, istanbul'dan köprüye geldik.
    kayığa binmek lâzım geldi.
    araba yok.
    sultan eyyüb'e gitmeğe mecburuz.
    ısrar ettim.
    dedi: "korkuyorum, belki batacağız!" ona dedim: "bu haliç'te tahminen kaç kayık var?" dedi: "belki bin var." dedim: "senede kaç kayık garkolur." dedi: "bir-iki tane, bazı sene de hiç batmaz." dedim: "sene kaç gündür?" dedi: "üçyüzaltmış gündür." dedim: "senin vehmine ilişen ve korkuna dokunan batmak ihtimali, üçyüz altmış bin ihtimalden bir tek ihtimaldir.
    böyle bir ihtimalden korkan; insan değil, hayvan da olamaz!" hem ona dedim: "acaba kaç sene yaşamayı tahmin ediyorsun?" dedi: "ben
    ihtiyarım, belki on sene daha yaşamam ihtimali vardır." dedim: "ecel gizli olduğundan, herbir günde ölmek ihtimali var; öyle ise üçbin altıyüz günde her gün vefatın muhtemel.
    işte kayık gibi üçyüzbinden bir ihtimal değil, belki üçbinden bir ihtimal ile bugün ölümün muhtemeldir, titre ve ağla, vasiyet et!" dedim.
    aklı başına geldi, titreyerek kayığa bindirdim.
    kayık içinde ona dedim: "cenab-ı hak havf damarını hıfz-ı hayat için vermiş, hayatı tahrib için değil!
    ve hayatı ağır ve müşkil ve elîm ve azab yapmak için vermemiştir.
    havf iki, üç, dört ihtimalden bir olsa.. hattâ beş-altı ihtimalden bir olsa, ihtiyatkârane bir havf meşru olabilir.
    fakat yirmi, otuz, kırk ihtimalden bir ihtimal ile havf etmek evhamdır, hayatı azaba çevirir."
    işte ey kardeşlerim!
    eğer ehl-i ilhadın dalkavukları, sizi korkutmak ile kudsî cihad-ı manevînizden vazgeçirmek için size hücum etseler; onlara deyiniz: "biz hizbü'l-kur'anız.

    görsel

    sırrıyla, kur'anın kal'asındayız.

    görsel

    etrafımızda çevrilmiş muhkem bir surdur.
    binler ihtimalden bir ihtimal ile, şu kısa hayat-ı fâniyeye küçük bir zarar gelmesi korkusundan, hayat-ı ebediyemize yüzde yüz binler zarar verecek bir yola, bizi ihtiyarımızla sevkedemezsiniz!" ve deyiniz: "acaba hizmet-i kur'aniyede arkadaşımız ve o hizmet-i kudsiyenin tedbirinde üstadımız ve ustabaşımız olan said nursî'nin yüzünden, bizim gibi hak yolunda ona dost olan ehl-i haktan kim zarar görmüş?
    ve onun has talebelerinden kim bela görmüş ki, biz de göreceğiz ve o görmek ihtimali ile telaş edeceğiz?
    bu kardeşimizin binler uhrevî dostları ve kardeşleri var.
    yirmi otuz senedir dünya hayat-ı içtimaiyesine tesirli bir surette karıştığı halde, onun yüzünden bir kardeşinin zarar gördüğünü işitmedik.
    hususan o zaman elinde siyaset topuzu vardı.
    şimdi o topuz yerine nur-u hakikat var.
    eskiden 31 mart hâdisesinde çendan onu da karıştırdılar, bazı dostlarını da ezdiler.
    fakat sonra tebeyyün etti ki, mes'ele başkaları tarafından çıkmış.
    onun dostları, onun yüzünden değil, onun düşmanları yüzünden bela gördüler.
    hem o zaman çok dostlarını da
    kurtardı.
    buna binaen; bin değil, binler ihtimalden bir tek ihtimal-i tehlike korkusuyla, bir hazine-i ebediyeyi elimizden kaçırmak, sizin gibi şeytanların hatırına gelmemeli!" deyip ehl-i dalaletin dalkavuklarının ağzına vurup tardetmelisiniz.
    hem o dalkavuklara deyiniz ki:
    "yüzbinler ihtimalden bir ihtimal değil, yüzden yüz ihtimal ile bir helâket gelse; zerre kadar aklımız varsa, korkup, onu bırakıp kaçmayacağız!" çünki mükerrer tecrübelerle görülmüş ve görülüyor ki: büyük kardeşine veyahut üstadına tehlike zamanında ihanet edenlerin, gelen bela en evvel onların başında patlar.
    hem merhametsizcesine onlara ceza verilmiş ve alçak nazarıyla bakılmış.
    hem cesedi ölmüş, hem ruhu zillet içinde manen ölmüş.
    onlara ceza verenler, kalblerinde bir merhamet hissetmezler.
    çünki derler: "bunlar madem kendilerine sadık ve müşfik üstadlarına hain çıktılar; elbette çok alçaktırlar, merhamete değil tahkire lâyıktırlar."
    madem hakikat budur.
    hem madem bir zalim ve vicdansız bir adam, birisini yere atıp ayağıyla onun başını kat'î ezecek bir surette davransa, o yerdeki adam eğer o vahşi zalimin ayağını öpse; o zillet vasıtasıyla kalbi başından evvel ezilir, ruhu cesedinden evvel ölür.
    hem başı gider, hem izzet ve haysiyeti mahvolur.
    hem o canavar vicdansız zalime karşı zaaf göstermekle, kendisini ezdirmeye teşci' eder.
    eğer ayağı altındaki mazlum adam, o zalimin yüzüne tükürse; kalbini ve ruhunu kurtarır, cesedi bir şehid-i mazlum olur.
    evet tükürün zalimlerin hayâsız yüzlerine!..
    bir zaman ingiliz devleti, istanbul boğazı'nın toplarını tahrib ve istanbul'u istila ettiği hengâmda; o devletin en büyük daire-i diniyesi olan anglikan kilisesi'nin başpapazı tarafından meşihat-ı islâmiyeden dinî altı sual soruldu.
    ben de o zaman dârü'l-hikmet-il islâmiye'nin a'zâsı idim.
    bana dediler: "bir cevab ver." onlar altı suallerine, altı yüz kelime ile cevab istiyorlar.
    ben dedim: "altıyüz kelime ile değil, altı kelime ile de değil, hattâ bir kelime ile dahi değil; belki bir tükürük ile cevab veriyorum!
    çünki o devlet, işte görüyorsunuz; ayağını boğazımıza bastığı dakikada, onun papazı mağrurane üstümüzde sual sormasına karşı, yüzüne tükürmek lâzım geliyor.
    tükürün o ehl-i zulmün o merhametsiz yüzüne!.." demiştim.
    şimdi diyorum:
    ey kardeşlerim!
    ingiliz gibi cebbar bir hükûmetin istila ettiği bir zamanda, bu tarzda matbaa lisanıyla onlara mukabele etmek, tehlike yüzde yüz iken, hıfz-ı kur'anî bana kâfi geldiği halde; size de, yüzde
    bir ihtimal ile, ehemmiyetsiz zalimlerin elinden gelen zararlara karşı, elbette yüz derece daha kâfidir.
    hem ey kardeşlerim!
    çoğunuz askerlik etmişsiniz.
    etmeyenler de elbette işitmişlerdir.
    işitmeyenler de benden işitsinler ki: "en ziyade yaralananlar, siperini bırakıp kaçanlardır.
    en az yara alanlar, siperinde sebat edenlerdir!"

    görsel

    mana-yı işarîsiyle gösteriyor ki: "firar edenler, kaçmalarıyla ölümü daha ziyade karşılıyorlar!"

    üçüncü desise-i şeytaniye:

    tama' yüzünden çoklarını avlıyorlar.
    kur'an-ı hakîm'in âyât ve beyyinatından istifaza ettiğimiz kat'î bürhanlarla çok risalelerde isbat etmişiz ki: "meşru rızk, iktidar ve ihtiyarın derecesine göre değil; belki acz ve iftikarın nisbetinde geliyor." bu hakikatı gösteren hadsiz işaretler, emareler, deliller vardır.
    ezcümle:
    bir nevi zîhayat ve rızka muhtaç olan eşcar yerinde durup, onların rızıkları onlara koşup geliyor.
    hayvanat hırs ile rızıklarının peşinde koştuklarından, ağaçlar gibi mükemmel beslenmiyorlar.
    hem hayvanat nev'inden balıkların en aptal, iktidarsız ve kum içinde bulunduğu halde mükemmel beslenmesi ve umumiyetle semiz olarak görünmesi; maymun ve tilki gibi zeki ve muktedir hayvanat, sû'-i maişetinden alîz ve zaîf olması, gösteriyor ki: vasıta-i rızk; iktidar değil, iftikardır.
    hem insanî olsun hayvanî olsun bütün yavruların hüsn-ü maişeti ve süt gibi hazine-i rahmetin en latîf bir hediyesi, umulmadık bir tarzda onlara zaaf ve aczlerine şefkaten ihsan edilmesi ve vahşi canavarların dıyk-ı maişetleri dahi gösteriyor ki: vesile-i rızk-ı helâl; acz ve iftikardır, zekâ ve iktidar değildir.

    hem dünyada, milletler içinde şiddet-i hırs ile meşhur olan yahudi milletinden daha ziyade rızk peşinde koşan olmuyor.
    halbuki zillet ve sefalet içinde en ziyade sû'-i maişete onlar maruz oluyorlar.
    onların zenginleri dahi süflî yaşıyorlar.
    zâten riba gibi gayr-ı meşru yollarla kazandıkları mal, rızk-ı helâl değil ki mes'elemizi cerhetsin.
    hem çok ediblerin ve çok ulemanın fakr-ı hali ve çok aptalların servet ve gınası dahi gösteriyor ki: celb-i rızkın medarı, zekâ ve iktidar değildir; belki acz ve iftikardır, tevekkülvari bir teslimdir ve lisan-ı kàl ve lisan-ı hal ve lisan-ı fiil ile bir duadır.
    işte bu hakikatı ilân eden

    görsel

    âyeti, bu davamıza o kadar kavî ve metin bir bürhandır ki; bütün nebatat ve hayvanat ve etfal lisanıyla okunuyor.
    ve rızk isteyen her taife, şu âyeti lisan-ı hal ile okuyor.
    madem rızk mukadderdir ve ihsan ediliyor ve veren de cenab-ı hak'tır; o hem rahîm, hem kerim'dir.
    onun rahmetini ittiham etmek derecesinde ve keremini istihfaf eder bir surette gayr-ı meşru bir tarzda yüz suyu dökmekle; vicdanını belki bazı mukaddesatını rüşvet verip, menhus, bereketsiz bir mal-ı haramı kabul eden düşünsün ki, ne kadar muzaaf bir divaneliktir.
    evet ehl-i dünya, hususan ehl-i dalalet; parasını ucuz vermez, pek pahalı satar.
    bir senelik hayat-ı dünyeviyeye bir derece yardım edecek bir mala mukabil, hadsiz bir hayat-ı ebediyeyi tahrib etmeye bazan vesile olur.
    o pis hırs ile gazab-ı ilahîyi kendine celbeder ve ehl-i dalaletin rızasını celbe çalışır.
    ey kardeşlerim!
    eğer ehl-i dünyanın dalkavukları ve ehl-i dalaletin münafıkları, sizi insaniyetin şu zaîf damarı olan tama' yüzünden yakalasalar; geçen hakikatı düşünüp, bu fakir kardeşinizi numune-i imtisal ediniz.
    sizi bütün kuvvetimle temin ederim ki: kanaat ve iktisad; maaştan ziyade sizin hayatınızı idame ve rızkınızı temin eder.
    bâhusus size verilen o gayr-ı meşru para, sizden ona mukabil bin kat fazla fiat isteyecek.
    hem her saati size ebedî bir hazineyi açabilir olan hizmet-i kur'aniyeye sed çekebilir veya fütur verir.
    bu öyle bir zarar ve boşluktur ki; her ay binler maaş verilse, yerini dolduramaz.

    ihtar:

    ehl-i dalalet, kur'an-ı hakîm'den alıp neşrettiğimiz hakaik-i imaniye ve kur'aniyeye karşı müdafaa ve mukabele elinden gelmediği için, münafıkane ve desisekârane iğfal ve hile dâmını (tuzağını) istimal ediyor.
    dostlarımı hubb-u câh, tama' ve havf ile aldatmak ve beni bazı isnadat ile çürütmek istiyorlar.
    biz, kudsî hizmetimizde daima müsbet hareket ediyoruz.
    fakat maatteessüf herbir emr-i hayırda bulunan manileri def'etmek vazifesi, bizi bazan menfî harekete sevkediyor.
    işte bunun içindir ki, ehl-i nifakın hilekârane propagandasına karşı, kardeşlerimi sâbık üç nokta ile ikaz ediyorum.
    onlara gelen hücumu def'e çalışıyorum.
    şimdi en mühim bir hücum benim şahsımadır.
    diyorlar ki: "said kürddür, neden bu kadar ona hürmet ediyorsunuz, arkasına düşüyorsunuz?"
    işte bilmecburiye böyle herifleri susturmak için, dördüncü desise-i şeytaniyeyi, istemeyerek eski said lisanıyla zikredeceğim.

    dördüncü desise-i şeytaniye:

    şeytanın telkini ile ve ehl-i dalaletin ilkaatıyla, bana karşı propaganda ile hücum eden ve mühim mevkileri işgal eden bazı mülhidler, kardeşlerimi aldatmak ve asabiyet-i milliyelerini tahrik etmek için diyorlar ki: "siz türksünüz.
    mâşâallah türklerde her nevi ulema ve ehl-i kemal vardır.
    said bir kürddür.
    milliyetinizden olmayan birisiyle teşrik-i mesaî etmek hamiyet-i milliyeye münafîdir?"
    elcevab:
    ey bedbaht mülhid!
    ben felillahilhamd müslümanım.
    her zamanda, kudsî milletimin üçyüz elli milyon efradı vardır.
    böyle ebedî bir uhuvveti tesis eden ve dualarıyla bana yardım eden ve içinde kürdlerin ekseriyet-i mutlakası bulunan üçyüz elli milyon kardeşi, unsuriyet ve menfî milliyet fikrine feda etmek ve o mübarek hadsiz kardeşlere bedel, kürd namını taşıyan ve kürd unsurundan addedilen mahdud birkaç dinsiz veya mezhebsiz bir mesleğe girenleri kazanmaktan yüzbin defa istiaze ediyorum!..
    ey mülhid!
    senin gibi ahmaklar lâzım ki, macar kâfirleri veyahut dinsiz olmuş ve firenkleşmiş birkaç türkleri muvakkaten, dünyaca dahi faidesiz uhuvvetini kazanmak için; üçyüz elli milyon hakikî, nuranî menfaatdar bir cemaatin bâki uhuvvetlerini terketsin.
    yirmialtıncı mektub'un üçüncü mes'elesinde, delilleriyle menfî milliyetin mahiyetini ve zararlarını gösterdiğimizden ona havale edip, yalnız o üçüncü mes'elenin âhirinde icmal edilen bir hakikatı burada bir derece izah edeceğiz.
    şöyle ki:
    o türkçülük perdesi altına giren ve hakikaten türk düşmanı olan hamiyet-füruş mülhidlere derim ki: din-i islâmiyet milletiyle ebedî ve hakikî bir uhuvvet ile, türk denilen bu vatan ehl-i imanıyla şiddetli ve pek hakikî alâkadarım.
    ve bin seneye yakın, kur'anın bayrağını cihanın cihat-ı sittesinin etrafında galibane gezdiren bu vatan evlâdlarına, islâmiyet hesabına müftehirane ve tarafdarane muhabbetdarım.
    sen ise ey hamiyet-füruş sahtekâr!
    türk'ün
    mefahir-i hakikiye-i milliyesini unutturacak bir surette mecazî ve unsurî ve muvakkat ve garazkârane bir uhuvvetin var.
    senden soruyorum: türk milleti, yalnız yirmi ile kırk yaşı ortasındaki gafil ve heveskâr gençlerden ibaret midir?
    hem onların menfaati ve onların hakkında hamiyet-i milliyenin iktiza ettiği hizmet, yalnız onların gafletini ziyadeleştiren ve ahlâksızlıklara alıştıran ve menhiyata teşci eden firenk-meşrebane terbiyede midir?
    ve ihtiyarlıkta onları ağlattıracak olan muvakkat bir güldürmekte midir?
    eğer hamiyet-i milliye bunlardan ibaret ise ve terakki ve saadet-i hayatiye bu ise; evet sen böyle türkçü isen ve böyle milliyetperver isen; ben o türkçülükten kaçıyorum, sen de benden kaçabilirsin!
    eğer zerre miktar hamiyet ve şuurun ve insafın varsa, şimdiki taksimata bak, cevab ver.
    şöyle ki:
    türk milleti denilen şu vatan evlâdı altı kısımdır.
    birinci kısmı, ehl-i salahat ve takvadır.
    ikinci kısmı, musibetzede ve hastalar taifesidir.
    üçüncü kısmı, ihtiyarlar sınıfıdır.
    dördüncü kısmı, çocuklar taifesidir.
    beşinci kısmı, fakirler ve zaîfler taifesidir.
    altıncı kısmı, gençlerdir.
    acaba bütün evvelki beş taife türk değiller mi?
    hamiyet-i milliyeden hisseleri yok mu?
    acaba altıncı taifeye sarhoşcasına bir keyf vermek yolunda, o beş taifeyi incitmek, keyfini kaçırmak, tesellilerini kırmak; hamiyet-i milliye midir, yoksa o millete düşmanlık mıdır?
    "elhükmü lil'ekser" sırrınca, eksere zarar dokunduran düşmandır; dost değildir!
    senden soruyorum: birinci kısım olan ehl-i iman ve ehl-i takvanın en büyük menfaati, firenk-meşrebane bir medeniyette midir?
    yoksa hakaik-i imaniyenin nurlarıyla saadet-i ebediyeyi düşünüp, müştak ve âşık oldukları tarîk-i hakta sülûk etmek ve hakikî teselli bulmakta mıdır?
    senin gibi dalalet-pişe hamiyet-füruşların tuttuğu meslek; müttaki ehl-i imanın manevî nurlarını söndürüyor ve hakikî tesellilerini bozuyor ve ölümü i'dam-ı ebedî ve kabri daimî bir firak-ı lâyezalî kapısı olduğunu gösteriyor.
    ikinci kısım olan musibetzede ve hastaların ve hayatından me'yus olanların menfaati; firenk-meşrebane, dinsizcesine medeniyet terbiyesinde midir?
    halbuki o bîçareler bir nur isterler, bir teselli isterler.
    musibetlerine karşı bir mükâfat isterler.
    ve onlara zulmedenlerden intikamlarını almak isterler.
    ve yakınlaştıkları kabir kapısındaki dehşeti def'etmek istiyorlar.
    sizin gibilerin sahtekâr hamiyetiyle, pek çok şefkate ve okşamaya ve tımar etmeye çok lâyık ve muhtaç o bîçare
    musibetzedelerin kalblerine iğne sokuyorsunuz, başlarına tokmak vuruyorsunuz!
    merhametsizcesine ümidlerini kırıyorsunuz, ye's-i mutlaka düşürüyorsunuz!
    hamiyet-i milliye bu mudur?
    böyle mi millete menfaat dokunduruyorsunuz?
    üçüncü taife olan ihtiyarlar, bir sülüs teşkil ediyor.
    bunlar kabre yakınlaşıyorlar, ölüme yaklaşıyorlar, dünyadan uzaklaşıyorlar, âhirete yanaşıyorlar.
    böylelerin menfaati ve nuru ve tesellisi, hülâgu ve cengiz gibi zalimlerin gaddarane sergüzeştlerini dinlemesinde midir?
    ve âhireti unutturacak, dünyaya bağlandıracak, neticesiz, manen sukut, zahiren terakki denilen şimdiki nevi hareketinizde midir?
    ve uhrevî nur, sinemada mıdır?
    ve hakikî teselli, tiyatroda mıdır?
    bu bîçare ihtiyarlar hamiyetten hürmet isterlerken, manevî bıçakla o bîçareleri kesmek hükmünde ve "i'dam-ı ebedîye sevkediliyorsunuz" fikrini vermek ve rahmet kapısı tasavvur ettikleri kabir kapısını ejderha ağzına çevirmek, "sen oraya gideceksin" diye manevî kulağına üflemek; hamiyet-i milliye ise, böyle hamiyetten yüzbin defa el'iyazü billah!..
    dördüncü taife ki, çocuklardır.
    bunlar, hamiyet-i milliyeden merhamet isterler, şefkat beklerler.
    bunlar da zaaf ve acz ve iktidarsızlık noktasında; merhametkâr, kudretli bir hâlıkı bilmekle ruhları inbisat edebilir, istidadları mes'udane inkişaf edebilir.
    ileride, dünyadaki müdhiş ehval ve ahvale karşı gelebilecek bir tevekkül-ü imanî ve teslim-i islâmî telkinatıyla o masumlar hayata müştakane bakabilirler.
    acaba alâkaları pek az olduğu terakkiyat-ı medeniye dersleri ve onların kuvve-i maneviyesini kıracak ve ruhlarını söndürecek, nursuz sırf maddî felsefî düsturların taliminde midir?
    eğer insan bir cesed-i hayvanîden ibaret olsaydı ve kafasında akıl olmasaydı; belki bu masum çocukları muvakkaten eğlendirecek terbiye-i medeniye tabir ettiğiniz ve terbiye-i milliye süsü verdiğiniz bu firengî usûl, onlara çocukçasına bir oyuncak olarak, dünyevî bir menfaatı verebilirdi.
    mademki o masumlar hayatın dağdağalarına atılacaklar, mademki insandırlar; elbette küçük kalblerinde çok uzun arzuları olacak ve küçük kafalarında büyük maksadlar tevellüd edecek.
    madem hakikat böyledir; onlara şefkatin muktezası, gayet derecede fakr ve aczinde, gayet kuvvetli bir nokta-i istinadı ve tükenmez bir nokta-i istimdadı; kalblerinde iman-ı billah ve iman-ı bil-âhiret suretiyle yerleştirmek lâzımdır.
    onlara şefkat ve merhamet bununla olur.
    yoksa, divane bir vâlidenin, veledini bıçakla kesmesi gibi, hamiyet-i milliye sarhoşluğuyla,
    o bîçare masumları manen boğazlamaktır.
    cesedini beslemek için, beynini ve kalbini çıkarıp ona yedirmek nev'inden, vahşiyane bir gadirdir, bir zulümdür.
    beşinci taife, fakirler ve zaîfler taifesidir.
    acaba, hayatın ağır tekâlifini fakirlik vasıtasıyla elîm bir tarzda çeken fakirlerin ve hayatın müdhiş dağdağalarına karşı çok müteessir olan zaîflerin, hamiyet-i milliyeden hisseleri yok mudur?
    bu bîçarelerin ye'sini ve elemini artıran ve sefih bir kısım zenginlerin mel'abe-i hevesatı ve zalim bir kısım kavîlerin vesile-i şöhret ve şekaveti olan firenk-meşrebane ve perde-birunane ve firavunane medeniyetperverlik namı altında yaptığınız harekâtta mıdır?
    bu bîçare fukaraların fakirlik yarasına merhem ise; unsuriyet fikrinden değil, belki islâmiyetin eczahane-i kudsiyesinden çıkabilir.
    zaîflerin kuvveti ve mukavemeti, karanlık ve tesadüfe bağlı, şuursuz, tabiî felsefeden alınmaz; belki hamiyet-i islâmiye ve kudsî islâmiyet milliyetinden alınır!..
    altıncı taife gençlerdir.
    bu gençlerin gençlikleri eğer daimî olsaydı; menfî milliyetle onlara içirdiğiniz şarabın muvakkat bir menfaatı, bir faidesi olurdu.
    fakat o gençliğin lezzetli sarhoşluğu; ihtiyarlıkla elemle ayılması ve o tatlı uykunun ihtiyarlık sabahında esefle uyanmasıyla, o şarabın humarı ve sıkıntısı onu çok ağlattıracak ve o lezzetli rü'yanın zevalindeki elem, ona çok hazîn teessüf ettirecek.
    "eyvah!
    hem gençlik gitti, hem ömür gitti, hem müflis olarak kabre gidiyorum; keşke aklımı başıma alsaydım." dedirecek.
    acaba bu taifenin hamiyet-i milliyeden hissesi, az bir zamanda muvakkat bir keyf görmek için, pek uzun bir zamanda teessüfle ağlattırmak mıdır?
    yoksa onların saadet-i dünyeviyeleri ve lezzet-i hayatiyeleri; o güzel, şirin gençlik nimetinin şükrünü vermek suretinde, o nimeti sefahet yolunda değil, belki istikamet yolunda sarfetmekle; o fâni gençliği, ibadetle manen ibka etmek ve o gençliğin istikametiyle dâr-ı saadette ebedî bir gençlik kazanmakta mıdır?
    zerre miktar şuurun varsa söyle!..
    elhasıl:
    eğer türk milleti, yalnız altıncı taife olan gençlerden ibaret olsa ve gençlikleri daimî kalsa ve dünyadan başka yerleri bulunmasa, sizin türkçülük perdesi altındaki firenk-meşrebane harekâtınız, hamiyet-i milliyeden sayılabilirdi.
    benim gibi hayat-ı dünyeviyeye az ehemmiyet veren ve unsuriyet fikrini firengî illeti gibi bir maraz telakki eden ve gençleri nâmeşru keyf ve hevesattan men'e çalışan ve başka memlekette dünyaya gelen bir adama, "o kürddür, arkasına
    düşmeyiniz." diyebilirdiniz ve demeye bir hak kazanabilirdiniz.
    fakat mademki türk namı altında olan şu vatan evlâdı, sâbıkan beyan edildiği gibi altı kısımdır.
    beş kısma zarar vermek ve keyflerini kaçırmak, yalnız bir tek kısma muvakkat ve dünyevî ve âkıbeti meş'um bir keyf vermek, belki sarhoş etmek; elbette o türk milletine dostluk değil, düşmanlıktır.
    evet ben unsurca türk sayılmıyorum; fakat türklerin ehl-i takva taifesine ve musibetzedeler kısmına ve ihtiyarlar sınıfına ve çocuklar taifesine ve zaîfler ve fakirler zümresine bütün kuvvetimle ve kemal-i iştiyakla müşfikane ve uhuvvetkârane çalışmışım ve çalışıyorum.
    altıncı taife olan gençleri dahi, hayat-ı dünyeviyesini zehirlettirecek ve hayat-ı uhreviyesini mahvedecek ve bir saat gülmeye bedel, bir sene ağlamayı netice veren harekât-ı nâmeşruadan vazgeçirmek istiyorum.
    yalnız bu altı-yedi sene değil, belki yirmi senedir kur'andan ahzedip türkçe lisanıyla neşrettiğim âsâr meydandadır.
    evet lillahilhamd, kur'an-ı hakîm'in maden-i envârından iktibas edilen âsâr ile, ihtiyar taifesinin en ziyade istedikleri nur gösteriliyor.
    musibetzedelerin ve hastaların tiryak gibi en nâfi' ilâçları, eczahane-i kudsiye-i kur'aniyede gösteriliyor.
    ve ihtiyarları en ziyade düşündüren kabir kapısı, rahmet kapısı olduğu ve i'dam kapısı olmadığı, o envâr-ı kur'aniye ile gösterildi.
    ve çocukların nazik kalblerinde hadsiz mesaib ve muzır eşyaya karşı gayet kuvvetli bir nokta-i istinad ve hadsiz âmâl ve arzularına medar bir nokta-i istimdad kur'an-ı hakîm'in madeninden çıkarıldı ve gösterildi ve bilfiil istifade ettirildi.
    ve fukaralar ve zuafalar kısmını en ziyade ezen ve müteessir eden hayatın ağır tekâlifi, kur'an-ı hakîm'in hakaik-i imaniyesiyle hafifleştirildi.
    işte bu beş taife ki, türk milletinin altı kısmından beş kısmıdır; menfaatlerine çalışıyoruz.
    altıncı kısım ki, gençlerdir.
    onların iyilerine karşı ciddî uhuvvetimiz var.
    senin gibi mülhidlere karşı hiçbir cihetle dostluğumuz yok!
    çünki ilhada giren ve türkün hakikî bütün mefahir-i milliyesini taşıyan islâmiyet milliyetinden çıkmak isteyen adamları türk bilmiyoruz, türk perdesi altına girmiş firenk telakki ediyoruz!
    çünki yüzbin defa türkçüyüz deyip dava etseler, ehl-i hakikatı kandıramazlar.
    zira fiilleri, harekâtları, onların davalarını tekzib ediyor.
    işte ey firenk-meşrebler ve propagandanızla hakikî kardeşlerimi benden soğutmaya çalışan mülhidler!
    bu millete menfaatiniz nedir?
    birinci taife olan ehl-i takva ve salahatın nurunu söndürüyorsunuz.
    merhamete ve tımar etmeye şâyan ikinci taifesinin yaralarına zehir serpiyorsunuz.
    ve hürmete çok lâyık olan üçüncü taifenin tesellisini kırıyorsunuz, ye's-i mutlaka atıyorsunuz.
    ve şefkate çok muhtaç olan dördüncü taifenin bütün bütün kuvve-i maneviyesini kırıyorsunuz ve hakikî insaniyetini söndürüyorsunuz.
    ve muavenet ve yardıma ve teselliye çok muhtaç olan beşinci taifenin ümidlerini, istimdadlarını akîm bırakıp, onların nazarında hayatı, mevtten daha ziyade dehşetli bir surete çeviriyorsunuz.
    ikaza ve ayılmağa çok muhtaç olan altıncı taifesine, gençlik uykusu içinde öyle bir şarab içiriyorsunuz ki; o şarabın humarı pek elîm, pek dehşetlidir.
    acaba bu mudur hamiyet-i milliyeniz ki, o hamiyet-i milliye uğrunda çok mukaddesatı feda ediyorsunuz.
    o türkçülük menfaati, türklere bu suretle midir?
    yüz bin defa el'iyazü billah.
    ey efendiler!
    bilirim ki, hak noktasında mağlub olduğunuz zaman, kuvvete müracaat edersiniz.
    kuvvet hakta olduğu, hak kuvvette olmadığı sırrıyla; dünyayı başıma ateş yapsanız, hakikat-i kur'aniyeye feda olan bu baş size eğilmeyecektir.
    hem size bunu da haber veriyorum ki: değil sizler gibi mahdud, manen millet nazarında menfur bir kısım adamlar, belki binler sizler gibi bana maddî düşmanlık etseler, ehemmiyet vermeyeceğim ve bir kısım muzır hayvanattan fazla kıymet vermeyeceğim.
    çünki bana karşı ne yapacaksınız?
    yapacağınız iş, ya hayatıma hâtime çekmekle veya hizmetimi bozmak suretiyle olur.
    bu iki şeyden başka dünyada alâkam yok.
    hayatın başına gelen ecel ise, şuhud derecesinde kat'î iman etmişim ki; tagayyür etmiyor, mukadderdir.
    madem böyledir; hak yolunda şehadet ile ölsem, çekinmek değil, iştiyak ile bekliyorum.
    bâhusus ben ihtiyar oldum, bir seneden fazla yaşamayı zor düşünüyorum.
    zahirî bir sene ömrü, şehadet vasıtasıyla kazanılan hadsiz bir ömr-ü bâkiye tebdil etmek; benim gibilerin en âlî bir maksadı, bir gayesi olur.
    amma hizmet ise, felillahilhamd hizmet-i kur'aniye ve imaniyede cenab-ı hak rahmetiyle öyle kardeşleri bana vermiş ki; vefatım ile, o hizmet bir merkezde yapıldığına bedel, çok merkezlerde yapılacak.
    benim dilim ölüm ile susturulsa; pek çok kuvvetli diller benim dilime bedel konuşacaklar, o hizmeti idame ederler.
    hattâ diyebilirim: nasılki bir tane tohum toprak altına girip ölmesiyle bir sünbül hayatını netice verir; bir taneye bedel, yüz tane vazife başına geçer.
    öyle de; mevtim, hayatımdan fazla o hizmete vasıta olur ümidini besliyorum!..

    beşinci desise-i şeytaniye:

    ehl-i dalaletin tarafgirleri, enaniyetten istifade edip, kardeşlerimi benden çekmek istiyorlar.
    hakikaten insanda en tehlikeli damar, enaniyettir ve en zaîf damarı da odur.
    onu okşamakla, çok fena şeyleri yaptırabilirler.
    ey kardeşlerim! dikkat ediniz; sizi enaniyette vurmasınlar, onunla sizi avlamasınlar.
    hem biliniz ki: şu asırda ehl-i dalalet eneye binmiş, dalalet vâdilerinde koşuyor.
    ehl-i hak, bilmecburiye eneyi terketmekle hakka hizmet edebilir.
    ene'nin istimalinde haklı dahi olsa; mademki ötekilere benzer ve onlar da onları kendileri gibi nefisperest zannederler, hakkın hizmetine karşı bir haksızlıktır.
    bununla beraber etrafına toplandığımız hizmet-i kur'aniye, ene'yi kabul etmiyor.
    "nahnü" istiyor.
    "ben demeyiniz, biz deyiniz" diyor.
    elbette kanaatınız gelmiş ki, bu fakir kardeşiniz ene ile meydana çıkmamış.
    sizi enesine hâdim yapmıyor.
    belki, enesiz bir hâdim-i kur'anî olarak kendini size göstermiş.
    ve kendini beğenmemeyi ve enesine tarafdar olmamayı meslek ittihaz etmiş.
    bununla beraber, kat'î deliller ile sizlere isbat etmiştir ki: meydan-ı istifadeye vaz'edilen eserler, mîrî malıdır; yani kur'an-ı hakîm'in tereşşuhatıdır.
    hiç kimse, enesiyle onlara temellük edemez!
    haydi farz-ı muhal olarak ben enemle o eserlere sahib çıkıyorum, benim bir kardeşimin dediği gibi: madem bu kur'anî hakikat kapısı açıldı, benim noksaniyetime ve ehemmiyetsizliğime bakılmayarak, ehl-i ilim ve kemal arkamda bulunmaktan çekinmemeli ve istiğna etmemelidirler.
    selef-i sâlihînin ve muhakkikîn-i ulemanın âsârları, çendan her derde kâfi ve vâfi bir hazine-i azîmedir; fakat bazı zaman olur ki, bir anahtar bir hazineden ziyade ehemmiyetli olur.
    çünki hazine kapalıdır; fakat bir anahtar, çok hazineleri açabilir.
    zannederim ki, o enaniyet-i ilmiyeyi fazla taşıyan zâtlar da anladılar ki: neşrolunan sözler, hakaik-i kur'aniyenin birer anahtarı ve o hakaiki inkâr etmeye çalışanların başlarına inen birer elmas kılınçtır.
    o ehl-i fazl ve kemal ve kuvvetli enaniyet-i ilmiyeyi taşıyan zâtlar bilsinler ki; bana değil, kur'an-ı hakîm'e talebe ve şakird oluyorlar.
    ben de onların bir ders arkadaşıyım.
    haydi farz-ı muhal olarak ben üstadlık dava etsem, madem şimdi ehl-i imanın tabakatını, avamdan havassa kadar, maruz kaldıkları evham ve şübehattan kurtarmak çaresini bulduk; o ulema ya daha kolay bir çaresini bulsunlar veyahut bu çareyi iltizam edip ders versinler, tarafdar olsunlar.
    ulemaü's-sû' hakkında bir tehdid-i azîm var.
    bu zamanda ehl-i ilim ziyade dikkat etmeli.
    haydi farzetseniz ki, düşmanlarımızın zannı gibi ben, benlik hesabına böyle bir hizmette bulunuyorum.
    acaba dünyevî ve millî bir maksad için, çok zâtlar enaniyeti terkedip, firavun-meşreb bir adamın kemal-i sadakatla etrafına toplanıp, şiddetli bir tesanüdle iş gördükleri halde; acaba bu kardeşiniz, hakikat-i kur'aniye ve hakaik-i imaniye etrafında, kendi enaniyetini setretmekle beraber, o dünyevî komitenin onbaşıları gibi, terk-i enaniyetle hakaik-i kur'aniye etrafında bir tesanüdü sizden istemeye hakkı yok mudur?
    sizin en büyük âlimleriniz de, ona "lebbeyk" dememesinde haksız değil midirler? kardeşlerim, enaniyetin işimizde en tehlikeli ciheti, kıskançlıktır.
    eğer sırf lillah için olmazsa, kıskançlık müdahale eder, bozar.
    nasılki bir insanın bir eli, bir elini kıskanmaz ve gözü, kulağına hased etmez ve kalbi aklına rekabet etmez.
    öyle de: bu heyetimizin şahs-ı manevîsinde herbiriniz bir duygu, bir a'zâ hükmündesiniz.
    birbirinize karşı rekabet değil, bilakis birbirinizin meziyetiyle iftihar etmek, mütelezziz olmak bir vazife-i vicdaniyenizdir.
    bir şey daha kaldı, en tehlikesi odur ki: içinizde ve ahbabınızda, bu fakir kardeşinize karşı bir kıskançlık damarı bulunmak, en tehlikelidir.

    sizlerde mühim ehl-i ilim de var.
    ehl-i ilmin bir kısmında, bir enaniyet-i ilmiye bulunur.
    kendi mütevazi de olsa, o cihette enaniyetlidir.
    çabuk enaniyetini bırakmaz.
    kalbi, aklı ne kadar yapışsa da; nefsi, o ilmî enaniyeti cihetinde imtiyaz ister, kendini satmak ister, hattâ yazılan risalelere karşı muaraza ister.
    kalbi risaleleri sevdiği ve aklı istihsan ettiği ve yüksek bulduğu halde; nefsi ise, enaniyet-i ilmiyeden gelen kıskançlık cihetinde zımnî bir adavet besler gibi, sözler'in kıymetlerinin tenzilini arzu eder tâ ki kendi mahsulât-ı fikriyesi onlara yetişsin, onlar gibi satılsın.
    halbuki bilmecburiye bunu haber veriyorum ki:
    "bu dürûs-u kur'aniyenin dairesi içinde olanlar, allâme ve müçtehidler de olsalar; vazifeleri -ulûm-u imaniye cihetinde- yalnız yazılan şu sözler'in şerhleri ve izahlarıdır veya tanzimleridir.
    çünki çok emarelerle anlamışız ki: bu ulûm-u imaniyedeki fetva vazifesiyle tavzif edilmişiz.
    eğer biri, dairemiz içinde nefsin enaniyet-i ilmiyeden aldığı bir his ile, şerh ve izah haricinde birşey yazsa; soğuk bir muaraza veya nâkıs bir taklidcilik hükmüne geçer.
    çünki çok delillerle ve emarelerle tahakkuk etmiş ki: risale-i nur eczaları, kur'anın tereşşuhatıdır; bizler, taksimü'l-a'mal kaidesiyle, herbirimiz bir vazife deruhde edip, o âb-ı hayat tereşşuhatını muhtaç olanlara yetiştiriyoruz!.."

    altıncı desise-i şeytaniye şudur ki:

    insandaki tenbellik ve tenperverlik ve vazifedarlık damarından istifade eder.
    evet şeytan-ı ins ve cinnî her cihette hücum ederler.
    arkadaşlarımızdan metin kalbli, sadakatı kuvvetli, niyeti ihlaslı, himmeti âlî gördükleri vakit başka noktalardan hücum ederler.
    şöyle ki:
    işimize sekte ve hizmetimize fütur vermek için, onların tenbelliklerinden ve tenperverliklerinden ve vazifedarlıklarından istifade ederler.
    onlar, öyle desiselerle onları hizmet-i kur'aniyeden alıkoyuyorlar ki; haberleri olmadan bir kısmına fazla iş buluyorlar, tâ ki hizmet-i kur'aniyeye vakit bulmasın.
    bir kısmına da, dünyanın cazibedar şeylerini gösteriyorlar ki; hevesi uyanıp, hizmete karşı bir gaflet gelsin ve hâkeza...
    bu hücum yolları uzun çeker.
    bu uzunlukta kısa keserek, dikkatli fehminize havale ederiz.
    ey kardeşlerim!
    dikkat ediniz: vazifeniz kudsiyedir, hizmetiniz ulvîdir.
    herbir saatiniz, bir gün ibadet hükmüne geçebilecek bir kıymettedir.
    biliniz ki, elinizden kaçmasın!...

    görsel
  • ha-sitter lan oradan neler olmuş öyle ?
  • yaw he he
  • gelsin bir yakaza'ya anlatsın bunları da götüyle güldürsün kendisine
  • (bkz: tl dr)
  • (bkz: yani diyor ki)
  • - hubb-u cah
    - korku
    - açgözlülük
    - ırkçılık
    - egoistlik
    - tembellik
    gibi 6 zaafı alt eden eser.

    adrese teslim gönderdim, sahibi gelip okuyacak parazit yapmayın.

    edit: kendime kaydetmiştim. müsait olunca okudum.

    " tenkid için okur, istifade edemez. başkası için okur, istifade edemez. kendi nefsi için okur, istifade eder."

    " hizmet için değil, nefsimi ıslah için okumalıyım."

    zübeyir gündüzalp

    #97426647

    edit2: ayasofya
  • yazdığı onlarca eserin tek bir cümlesini bile anlamakta zorluk çekenler, küfür etmeye başlar birazdan.