şükela:  tümü | bugün
  • aynı zamanda acı bir gülümseme ile karşıladığımız şeyler de olabilir. günün birinde hiç ölmeyecekmiş gibi dünya işlerine fazlasıyla kapılmak; ama diğer taraftan da bunu bildiğimiz halde hayatın akışındaki mevcut baskılar yüzünden olana bitene kayıtsız kalmak zorunda olmak. hayatın kendisi kısacası. bugüne kadar bu başlığın olmayışı da aslında kendimizi fazlasıyla dünyevi işlere kaptırdığmızı anlatıyor. dünyeviden kastım, dini olmayan işler değil. aksine dini kaygılar da gereğinden fazla dünyevi kaygılara kenetlenmiş durumda. daha çok maddi kaygılar. eşyalar. sahip olduğumuz herşeyin bizi ezmesi. lakin bunun farkında olmayışımız beni hüzünlendiriyor.

    farkında olunca da derin bir hüzün içine gömülüyorum: başlığın birini okurken, denk geldiğim yazarın biri en son 11 yıl önce entry girmiş. ve mesleği denizcilik büyük olasılıkla. ne oldu da artık yazmayı bıraktı? nerede? ne yapar? hayatta mı? insanların burada günde bilmem kaç tane entry girdiği, başlık açtığı bu yerde, 11 yıldır bir insan, bir kelime yazmamış. en son yazdığı entry: (#9987152)
  • (bkz: ekonomi)
  • (bkz: pipo)
  • geçmiş yaz gecelerinin neşesini hatırlatan boş hamağın, çiseleyen yağmur altında ıssızlığa salınışı.
  • sabahın 7’sinde morg hangi tarafta diye sormak. son bir kez vedalaşmak için morg görevlisine “görebilir miyim?” diye sormak. soğumaya başlamış yüzünü öpüp, koklamak gibi şeylerdi benim için. sonra dışarı çıkıp ağlamak..