şükela:  tümü | bugün
  • öncelikle böyle bir şiirin bu zamana kadar başlığının açılmamış olması nedeniyle kuruluşundan bu yana sözlükte yazar olan ve aramızdan ayrılmış arkadaşları kınıyorum.

    murathan mungan'ın enfes şiiridir. bu şiiri ilk okuduğumda lisedeydim. o zaman pek bir şey ifade etmedi. sanırım 15 senedir bu şiiri ezbere biliyorum. sanki yıllar geçtikçe şiirin asıl anlamını idrak ediyorum.

    sanki mungan gibi sona doğru yaklaştıkça şiirin sonundaki gibi hissedeceğimi düşünüyor, hatta bundan emin oluyorum. bilmiyorum buradan nereye gidilir.

    işte o şiir:

    artık heyecanlandırmıyor beni
    garlar, peronlar, benzin istasyonları,
    uykulu mola yerleri, yabancılıklar,
    bilmediğin dağ rüzgarlarıyla ürpererek uyanmak
    bir gece vakti, dalgın bakışmalar
    sonra uykusuz sabahlarda indiğin sahil kasabası
    daha gövdene uyanmadan serin tuz, kıştan kalma dalgalar

    bir yerlerde beklediğini sandığımız büyük rüyalar
    galiba artık heyecanlandırmıyor kimseyi
    nicedir eksildi içimizden o çekip gitme duygusu
    eski neşesine bir türlü kavuşamayan kalbim
    saçıp savurdu buraya gelene kadar
    içindeki şarkıları
    şimdi gündelik hayatın sade gürültüsü, kuru düzeni kuşatırken
    sessizliğimi
    ardına saklandığım kelimeler
    kadar bir hayat
    ölmeden önce okunacak, yazılacak birkaç kitap.

    murathan mungan
    eteğimdeki taşlar