şükela:  tümü | bugün
  • pek yaramaz bir çoçuk değildim uslu kendi halinde mülayim bir çoçuktum.ama gelin görün ki bazılarınız hatırlayacaktır sıra dayağı denen bir şey vardı.o zamanlar hiç anlamazdım,birkaç kişi gürültü yapar,birkaç kişi kopya çekerdi,birkaç kişi kavga ederdi.biz de dayak yerdik.neden ki biz yapmadık ki hiçbir şey?cetvelle tırnak uçlarımıza,yüzüğüyle kafamıza vururdu.bazen de en sevdiği öğrenciye dayak attırırdı.melis,adında bir kız vardı,beni sevmezdi.tüm hıncını benden çıkarırdı allahsız.bizim öğretmenimiz kadındı kız öğrencilere yumuşak vururdu bize gelince allah ne verirse. hocam,seni sevgiyle anıyorum.birçok çoçuk için anne babadan sonra ilkokul öğretmenleri ikinci anne babaydı onun için yerleri hep bir ayrı olurdu.her ne kadar o zaman cezalar davranışa değil de kişiye verilse de o zamanların eğitim anlayışı çok farklıydı.2000'lerden sonra bu durum çok değişti.