şükela:  tümü | bugün
  • sanırım normal bir durum. başlığı açarken bile hocam yazamadım. ortaokulda, lisede, üniversitede hep hocam demiş olsam da ona hocam diyemiyorum; ki lisede ve üniversitede de çok sevdiğim hocalarım oldu. yani sevgiyle alakası yok bence durumun. ama sanki hocam deyince bir başkasının öğretmeniymiş gibi geliyor. tüm o çocukluk hissiyatı kayboluyor. ilkokuldan mezun olalı 18 yıl oldu ve hala ilkokul öğretmenini görünce ona öğretmenim diyorum. garip bir psikoloji.
  • ilkokuldayken öğretmenlerin özellikle bu hassas olmaları sebebiyle öğrencilerin bilinçaltına yerleştirdikleri zorunlu hal. " hoca camide olur" ise temel argümanıdır bu işin. oysa ki bu öğretmenlerin tamamı veliler toplantısında kendilerine hocam diye hitap edilmesine ses çıkarmazlar.
  • sorundur. evvelsi gün bir süredir karşılıklı takipleştiğimiz üzere instagram hesabımdaki bir kareye yorum yazmış ilkokul öğretmenim. inanın cevap yazarken nasıl hitap edeceğim bilemedim. öyle durdu saatlerce.

    hocam filan diyemezdim, dilim dönmez. yazamam da. hoca değil çünkü, 30 yıl da geçse öğretmen, öğretmenim o.

    x hanım da saçma olurdu, bu ne şimdi, mesafe mi girdi, adam mı oldun kerata diyecek.

    döndüm dolaştım, en nihayet karar verdim. en iyisi yine "canım örtmenim"...
  • güzel tespit. ilkokul hocası olmaz, öğretmenimdir o. mümkün değil, hocam diyemem, gördüğümde de öğretmenim diye hitap ederim. başka hangi hocaya söylemeye kalksam saçma duracakmış gibi olur nedense ama onda suya su demek kadar doğal gelir.
  • küçük yaştan itibaren her denemenizde ‘hoca camide’ diye geri püskürtülmekten oluşan durum.