şükela:  tümü | bugün
  • 30 yaşındayım. birçok konuda değiştim, geliştim, büyüdüm, olgunlaştım. 16 yaşındaki halim ile şimdiki halim arasında dağlar kadar fark var. şimdi dünyaya o zamanlar baktığım gibi bakmıyor, hemen hemen hiçbir durumda o zamanlar verdiğim tepkileri vermiyorum.

    ancak her aşık olduğumda, 16 yaşımdaki aşık halime dönüyorum. aynı takıntılar, aynı çocukça hatalar, aynı kompleksler...

    belki de bilinç altımda aşamadığım sorunlarım vardır, bu durum bana özeldir bilemiyorum. ancak bu yaşımda bile aşık olduğum insanla ilişki yaşarken, daha öncekilerden hiç ders almamışım gibi saçma sapan detaylardan acı çekmeme engel olamıyorum.

    biten her ilişkimin ardından dönüp baktığımda "ne gerek varmış ki böyle şeylere takılmama, kız beni seviyormuş işte" dedim. dedim demesine ama tekrar aşık olduğumda yine aynı şeyleri düşünmeme engel olamadım. her seferinde başa döndüm.

    mantığımın, bana o an acı veren şeylerin aslında kafaya takılacak şeyler olmadığını söylemesine rağmen; her seferinde aynı çaresizlikle o girdaplarda boğuluyorum. ya ben adam olmuyorum ya da insanın aşık hali hiç büyümüyor. bilmiyorum.