şükela:  tümü | bugün
  • son zamanlar içimde ki bulunan hisleri sizlerle paylaşmak istedim. sizin de içinizi karartmak istemem ama insanlar sizce de çok kolay ölmüyorlar mı? mesela hayatını kazanmak için it gibi çalışıyorsun ve bir bakıyorsun, ayağın buz tutmuş bir yerin üstüne denk geliyor ve kayıp düşüyorsun. kafanı soğuk taşa çarpıyor ve beyin kanamasından ölüyorsun. mesela duş alırken ayağın kayıyor ve kafanı bir yere çarparak ölüyorsun. ya da bir arı sokuyor ve arı iğnesine olan alerjiden hayatını kaybediyorsun.peki o hiç ölmeyeceğim hissiyatı nedir? bu ay şunu yaparım, gelecek sene amerika'da master yaparım, ordan dünya turuna çıkarım. ulan şu üniversite bir bitsin hemen o şirkette çalışıcam planları. sonra annenin yaptığı patates kızartması nefes boruna takılır. beynine bir süre oksijen gitmediği için beyin ölümü gerçekleşir.ve işte bu kadar basitti o ilmik ilmik planladığın hayatının biran bir patates parçasıyla son bulması. ve işte bu kadar acizdi insan oğlu, ete kemiği bürünmüş bedenini çelikten zannederken. bu entryi neden yazdım sevgili sözlük? ulan zaten ölcez amk siktir et işi okulu yaşasın homeless hayat diye mi? hayır. bırakın birilerinin yaşamınızı istediği hayatı yaşamayı. ne olmak istiyorsak onu olalım. ne yapmak istiyorsak onu yapalım ki o patates parçası birilerinin istediği hayatı yaşarken hayatımıza noktayı koymuş olmasın. varsın ben ben olmak isterken sikik bir sebepten bitsin hayatım hiç mühim değil...