şükela:  tümü | bugün
  • kişisel gelişimin temeli bu. insanlara katlanamayan toplumdan uzaklaşıyor, yalnız kalıyor, sonraki aşama ise kafayı üşütüyor. bu konuda bir kitap yazın bi felsefe geliştirin artık. insanlara kendine zarar vermeden nasıl katlanılır? ya da katlanmamak mı gerekir?
  • müthiş tespit. "eyvallah" diyemediğimden, kendi hayatımı olması gerekenden o kadar zorlaştırdım ki anlatamam. iş hayatından tut, sosyal hayata her saniye bir challenge halinde geçiyor.
  • deliliğe övgü'yü yazdıran dostlukları değerli kılar
  • (bkz: #58371955)
  • diğer insanlar da bize katlanmaktadır. her yönüyle geçerli zorunluluktur. tek yönlü, yani empati yapılmayınca egoizm oluyor bu ama.
  • çok acı birşey bu. neden suratına suratına haykıramıyoruz ?? ulan yeter bi çık git sana dayanamıyorum diyemiyoruz. ya da reddedemiyoruz. insan işte. surat ypıyorsun kısa cümleler kuruyosun soğuk davranıyorsun ama yok anlamıyor yüzsüz, yüzsüzler.

    böyle bi koku salgılasak da uzaklaştırsak o insnı kendimizden. hayvanlar gibi. öbür türlü sıçsan rahatsız olmayacak adamlar var. insanların hiç sevilecek bi yanı yok velhasılıkelam.
  • karşındaki insanı gayrı gördüğün sürece katlanmak gibi bir eylem ortaya çıkıyor. ancak karşıdakinin de aslında seninle aynı özden geldiğini düşünecek olursak eğer aslında mesele kendine katlanmak.
  • son zamanlarda çokca yaptığım eylem.

    (bkz: insan sevmeyen insan)
  • insanlara katlanma zorunluluğu hissetmeye ve hatta katlanmaya başladıysanız büyüyorsunuz, olgunlaşıyorsunuz demektir... halbuki ne güzeldir o kimseye eyvallahın olmadığı gençlik günleri....

    (bkz: 30lu yaşlar)
  • gerçekte bulunmayan zorunluluk.

    fakat bazı korkaklar yalnız kalmaktan korktukları için sevmedikleri insanlara katlanmak durumunda kalıyorlar. bahanesi olan yavşaklıktan başka bir şey değil bu.

    kendinle baş başa kalmayı öğren. sonra gör bak kimseye eyvallah ediyor musun.