şükela:  tümü | bugün
  • herkesin başına gelebilecek birşeydir. ben mesela kendimi tanimadigimi farkettim. yapmam dedigim seyleri yapan, soylemem dedigim seyleri soyleyen biriymisim. eminim birçok kisi kendisine baktığında ayni seyleri düşünecektir.
  • idrak edildiği anda kendini de tanıyamadığını fark ettiren çok acayip bir histir. bazı kişiler geçmişten gelir, o kişilerin bazı huyları oldum olası rahatsız eder ama serdeki hümanizm, "o da öyle biri işte" der ve sevmeye, dost olmaya devam eder. bir gün gelir tüm kötü öngörüler doğrulanır, o rahatsız edici huyların karakter sorunu olduğu anlaşılır. kendini saf salak hissetmekle, karşındakininin sinsiliğine şaşakalmak arasında bir yerlerde insanları tanıyamadığını kabul edersin. halbu ki hep kendini insanları tanımakla, kişiyi "kendisinden bile çok anlamakla" özdeşleştirmişsindir. demek ki kendini de tanıyamamışsındır. demek ki herkesi sevebilme yeteneğin çok da matah bir şey değilmiş, hem belki de insanları canavara dönüştüren tam da buymuş diye düşünürsün. yıllar geçtikçe geçmişten getirdiğin dostlar elenirken, yeni dost az edinirsin bu yüzden. ama içten içe artık o geride kalan üç beş kişiye bile şüpheyle bakarsın. kendini tanıyamadın, başka kimi tanıyacaksın?
  • yukarıda yazılanlara katılarak ekliyeyim; herkes birbirine bi seviyeye kadar tahammül ediyor. aile, arkadaş farketmez sorsak ya da sorsalar hepimizin karşımızdaki ile ilgili sevdiği ve sevmediği noktalar var. ama aile ve arkadaşlık çerçevesinde bunları görmezden gelme, sürekli gördüğün için 'normal' hale gelme, kabullenme, alttan alma, vs. tutumlarla sallamadığın bi noktadasındır.

    karşındakinin senin bu hal ve tavırlarını farklı yorumlayarak ve "yapılanlara susma eşiğini" bir şekilde test ederek bilinçaltında seni dost görünümlü düşman olarak görüp sana bi "psikolojik savaş" açar. bunu sarkastik konuşmalar, geçmişte yaşananları kendi ve özellikle yanlış yorumlarıyla aktarmalar gibi gibi görünürde "ne var bunda" denilecek, ciğerini bildiğin için "o öyle diil işte" dediğin, dışardan herhangi birine anlattığında kendi yaşadıkları olaylar veya analiz ediş biçimleri sonucu anlatmak istediğinin dışında bir ana fikre bağlanması ve artık kimseye bahsetmemeye karar verip herkese savaş açılması...
  • insana acı verir. birkez daha bu durumu fark etmek insanı dizlerinin üzerine düşürüyor mu evet kesinlikle ama sözlük birkez daha göründüğü gibi olmayanı sevdiğimi anladım, allah çok büyük ve gönlümden geçeni ne dileğimi iyi biliyor, bana ikinci kez “kulum bu insan senin sevgini haketmiyor”u gösterdi. şükürler olsun ki içini dolduramadıkları gösteri inançlarını, önyargıları örümcek ağları ören kafaların sıradanlığını, özentiliğini ve gösteriş budalılığını birkez daha gösterdi. içinde ruh, vicdan, inanç, tutku, mertlik barındırmayan hiçbir şeyin bana bulaşmamasını her zamanki gibi yine diliyorum. allah herkese gönlü gibi günler versin. umarım bu gözlerim birgün ebedi kapanmadan gözlerimi hüzne boğanların yaptıklarını çekerken gördükten sonra kapanır, umarım verdikleri acının kefaleti olarak çektikleri bir acı olarak akıllarına ben geleyim, hakkımı helal etmiyorum, önyargıları ve egolarının beni düşürdükleri gibi onları esir alan bu duyguların ne biçim birşey olduklarını anlamalarını diliyorum, sadece bir ders almalarını, son sözüm sizin kadar acımasız değilim; herzaman herkesin yolu açık olsun.