şükela:  tümü | bugün
  • zaman zaman çevremdeki insanlarda karşılaştığım bir şey. bir adaya gitmek ya da yeşillikler içindeki köy evine dönme arzusuna benziyor. yani bir tür hayal ülkesi... internetin özellikle sosyal medya olan yönüne tepkiyle gelişiyor ve sözlük hesabını, facebook'unu, twitter'ini ve diğer bütün sosyal forum ve medyadan üyeliklerini silip kendi hür ortamında kalma amaçlanıyor; ileriki bir aşama için de cep telefonundan kurtulmayı hedefliyorlar.

    bilindiği üzere oruç süreli bir eylemdir; "tutar" sonra onu "açarsınız". bu ise daha çok bir "ölüm orucuna" benziyor. zira hedef tüm iletişim araçlarından kurtulmayı, o saf insana dönüşmeyi amaçlıyor. geçenlerde karşılaştığım bir tanesi de zaten tüm internet hesaplarını kapattığını, bir tek telefonunun kaldığını, onun en zor olanı olduğunu ama azim gösterip ondan da kurtulacağını söylüyordu ve şahsiyet bir iletişim öğrencisiydi. onları bile etkiliyor.

    hem internet bir günah gibi oldu. tüm kötülüklerin anası... canı sıkılan onu yasaklamaya çalışıyor. hele bir de boş vakitlerimizi değil, artık dolu vakitlerimizi de çalan bir hırsız olduğu için onunla geçirdiğimiz her an bizde bir vicdan azabı da uyandırıyor. bakalım bu oruca ne kadar dayanılabilecek?
  • nefse hakimiyet konusunda kendimi ciddi anlamda test etmeme vesile olacak girişim; aç ve susuz durabiliyoruz, peki ya internetsiz?
  • kişinin ruhsal arınma amacıyla internete erişimini kendi iradesiyle belirli bir süre için terki. aklın değişken aralıklı pekiştirme gücüne cevabından yararlanmak maksadıyla güneş takvimine göre ayın asal sayılı günlerinde tutulursa tesiri evla olur.

    insanın bir insan olarak var olmak için attığı ilk adım, aynı zamanda onu yok edecek yolculuğun da başlangıcıdır. çünkü onun kaderi, daha ilk adımda bile kendini aşmaktır. peki, hem kendini aşması hem de kendi olarak kalması nasıl mümkün olabilir?

    insan, evrenin sessizliğini duymak istiyorsa öncelikle susmak zorundadır. kendi sesinin değerini anlamasının olanağı da buradadır. özgürlüğü için sınırı kendi belirlediğinde özgürlüğünden emin olur. sustuğunda öğrendiğini söylerken sözü, şüphesiz kendisinindir.

    kader, yürüyüşüne ara veremez, insansa verebilir. kaderinin izini de bulmayı umabilir böylece. zaten zamanın rahminde tohum, tohum olarak kalırsa ondan hiçbir şey çıkmaz. ama yok olursa ürün, bereketli olur.