şükela:  tümü | bugün
  • çay alırken hintli birinin elime sıcak su dökmesi ve özür dahi dilememesidir.

    ayrıca yurttaki mutfakta baharatlı yemek (pardon yemek demişim) yapıp tüm koridoru kokutan afrikalı black salamiler de ırkçılığımı katmerleyen bir başka faktör.

    zaten bok gibi ingilizce konuşuyor hintlisi de arabı da rusu da, oradan aklıma köylü olarak kazınmışlar, bir de bu tip olaylar olunca nihal atsız'a bağlıyorum.

    zeka desen o da yok. introduction dersinde bile hocanın yaptığını anlamayıp utanmadan soru soruyor amk avelleri. en basit trigonometrik bağıntıları göremiyorlar emenike. suriyeliler bunlar gibi sınavsız gelse delirirdiniz ama sarı saçlı falan olunca ses çıkartmıyorsunuz. oysa pek fark yok.

    neyse özet olarak diğer ırklardan her türlü üstünüz beyler (anglosakson hariç diyeyim). kültürümüz dahi yeter bunu söylemek için.

    tanrı türk'ü korusun.
  • ırkçı değil de ben türk olduğumu kürtleri tanıdıktan sonra hissetmeye başladım.
  • türk-kürt-laz-çerkes bu devleti beraber kurduk edebiyatı yapılmaya başlandığı zaman...

    bir de farklı etnik kökenlerden olanları da din ve şuur muhabbetine türk yapmaya kalktıkları zaman...

    benim yörüklüğün ne kıymeti kalıyor olm bu durumda?
  • klasik çomar kafasına sahip olup nispeten seküler bir hayat yaşandığının farkına varılan andır.

    şimdi kafa çomar. kafa kahvehane. düşünce sistemi falan ecdadın götünden ateş püskürttüğüne dair rivayetlere dayanıyor. ancak yaşam tarzı uymuyor. bir de hülooğcu teyzelerle aynı saflarda olmak cool gelmiyor.

    o zaman ne yapıyoruz? kendimize sikik bir kimlik inşası yapıp kürtleri (k*rt yazılacak) bokluyoruz. doğuştan gelen birtakım üstünlüklerimizin olduğunu varsayıyoruz. böylece aynı işletim sistemini muhafaza edip marjinal bir kimliğe sahip olabiliyoruz.